Straniero

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Straniero (wł. obcokrajowiec, l.mn. stranieri) to stosowany w sporcie żużlowym termin określający żużlowca, który startuje w polskich rozgrywkach ligowych, lecz nie jest obywatelem Polski.

Po raz pierwszy stranieri mogli startować w polskiej lidze w 1990. W przeciągu sezonów, regulamin dopuszczał różną liczbę stranieri, z którymi klub mógł podpisać kontrakt w danym roku (liczba ta nie przekraczała 4) i ilu z nich mogło wystąpić w jednym meczu (1-2). Od 2006, zgodnie z unijną zasadą o swobodnym przepływie siły roboczej, kluby mogą kontraktować dowolną liczbę zawodników jednak w meczu mogą wystawić 3 zawodników zagranicznych.

Od 2006 roku stranieri mogą startować również w rozgrywkach o MDMP, MPPK.

Zawodnicy zagraniczni w polskiej lidze żużlowej[edytuj]

Historia[edytuj]

Pierwszym w historii obcokrajowcem startującym w polskiej lidze żużlowej był Austriak Otto Holoubek, który w 1958 roku jeździł w barwach Kolejarza Rawicz, drugim obcokrajowcem był pochodzący z Jugosławii Valent Medved, który w 1963 roku startował w barwach Wybrzeża Gdańsk. W 1980 roku w polskiej lidze startowało czterech jugosłowiańskich żużlowców: Zvone Gerjevič (Ostrovia Ostrów Wielkopolski), Albert Kocmut, Jože Mavser (Śląsk Świętochłowice) i Krešo Omerzel (Sparta Wrocław). Pierwszym obcokrajowcem startującym w polskiej lidze od 1990 roku był 4-krotny indywidualny mistrz świata Duńczyk Hans Nielsen, który startował w barwach Motoru Lublin i Polonii Piła.