Przejdź do zawartości

Drużynowe mistrzostwa Polski na żużlu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Drużynowe mistrzostwa Polski na żużlu
2026
Państwo

 Polska

Oficjalny skrót

DMP

Dyscyplina

żużel

Data założenia

1948

Założyciel

PZM

Partner TV

Canal+ (SE, 2SE)

Rozgrywki
Liczba drużyn

Polska – 21
Łotwa – 1
Niemcy – 1

Zwycięzcy
Pierwszy zwycięzca

PKM Warszawa (1948)

Obecny zwycięzca

KS Toruń (2026)

Najwięcej zwycięstw

Unia Leszno (18)[a]

Strona internetowa
Lokalizacja miast zagranicznych reprezentowanych w polskich rozgrywkach ligowych
Reprezentowane obecnie (2026)
Reprezentowane w przeszłości

Drużynowe mistrzostwa Polski na żużlu – polskie rozgrywki ligowe w sporcie żużlowym, organizowane od 1948 r. na torach klasycznych, w latach 1948–2006 przez Główną Komisję Sportu Żużlowego (część Polskiego Związku Motorowego), a od 2007 przez Ekstraligę Żużlową, w których udział biorą drużyny klubowe. System rozgrywek wielokrotnie ulegał zmianom.

Najwyższa klasa rozgrywkowa – Speedway Ekstraliga (do 1999 r. – I liga, do 2006 r. – Ekstraliga) została przekształcona z ligi klubów-stowarzyszeń w profesjonalną ligę sportowych spółek akcyjnych.

Od sezonu 2024 rozgrywki drugiego poziomu noszą nazwę Speedway 2. Ekstraliga (do 1999 r. – II liga, do 2023 r. – I liga), natomiast rozgrywki trzeciego szczebla – Krajowa Liga Żużlowa (w latach 1957–1959 – III liga, a w latach 2000–2023 – II liga). Od sezonu 2024 drugim poziomem rozgrywek zarządza EŻ (wcześniej PZM). Najniższa klasa rozgrywkowa zarządzana jest przez PZM.

Zasady

[edytuj | edytuj kod]

Rozgrywki podzielone są na trzy ligi. Najwyższą z nich jest Speedway Ekstraliga, a niższe klasy to Speedway 2. Ekstraliga i Krajowa Liga Żużlowa. Mecze w pierwszej części sezonu, nazywanej fazą zasadniczą, rozgrywa się systemem „każdy z każdym”, raz na własnym torze i raz na wyjeździe. Następnie przeprowadzana jest faza finałowa, po której ustala się ostateczną kolejność zespołów. Za zwycięstwo drużynie przyznaje się 2 punkty w tabeli, za remis – 1. Ponadto od 2005 r. przyznaje się dodatkowy punkt za lepszy bilans punktów w dwumeczu (tzw. bonus).

Ostatnie zespoły w końcowej tabeli Ekstraligi i 2. Ekstraligi zostają zdegradowane do niższych lig, a przedostatni zespół Ekstraligi bierze udział w meczach barażowych z drugimi zespołem 2. Ekstraligi. Pierwsze zespoły 2. Ekstraligi i KLŻ awansują do wyższych lig. Z kolei pierwszy zespół Ekstraligi uzyskuje tytuł Drużynowego Mistrza Polski.

Mecz ligowy składa się z 15 wyścigów, zwanych biegami. W każdym biegu uczestniczy czterech zawodników, po dwóch z jednej drużyny. Zawodnicy gospodarzy przez cały mecz startują w kaskach czerwonych i niebieskich, a zawodnicy gości w białych i żółtych. Wykonują oni cztery okrążenia ze wspólnego startu. Zwycięzca otrzymuje 3 punkty, drugi zawodnik 2, trzeci 1 pkt, a zawodnik, który biegu nie ukończy lub dotrze na metę ostatni, pozostaje bez punktu. Punkty wszystkich zawodników danej drużyny trafiają na wspólne konto. Składy pierwszych trzynastu biegów są ustalane na podstawie specjalnej tabeli biegowej. Czternasty i piętnasty bieg są nominowane – obsady tych wyścigów ustalają i przekazują po zakończeniu trzynastego biegu sędziemu zawodów uprawnione do tego osoby: trenerzy lub kierownicy drużyn. Ponadto gdy zespół przegrywa co najmniej sześcioma punktami może skorzystać z rezerwy taktycznej, to znaczy może zmienić zawodnika w którymś biegu. W latach 2007–2009 (w Ekstralidze do 2008 r.) zespół przegrywający przynajmniej dziesięcioma punktami mógł raz w meczu skorzystać ze złotej rezerwy taktycznej, tzw. jokera (którego punkty były liczone podwójnie), jednak już w następnym sezonie wycofano się z pomysłu wprowadzania złotej rezerwy.

Od sezonu 2006 w drużynach ligowych (oraz na inne zawody, m.in. MPPK, DMPJ) występować mogą zawodnicy obcokrajowi bez dotychczasowych ograniczeń, na identycznych zasadach jak zawodnicy krajowi. Zakaz zatrudniania zawodników z cyklu Grand Prix w niższych ligach zniesiono od 2007. Wcześniej obcokrajowcy startować mogli tylko w meczach ligowych, jeden lub dwóch w drużynie (w zależności od szczegółowych zasad w danym roku). Nie mogli pełnić roli zawodnika młodzieżowego, a liczba zakontraktowanych obcokrajowców była ściśle ograniczona. Od sezonu 2011 w Ekstralidze, a w niższych ligach od 2012 zawodnicy zagraniczni nie mogą jeździć na pozycjach juniorskich (od sezonu 2022 w KLŻ jednym z młodzieżowców może być zawodnik zagraniczny).

W składzie drużyny znajduje się siedmiu zawodników oraz jeden rezerwowy (rolę tę może pełnić jedynie zawodnik do 23. lat). W składzie każdej drużyny musi znajdować się minimum czterech żużlowców narodowości polskiej, w tym dwóch zawodników młodzieżowych tj. zawodników do lat 21 (od sezonu 2022 w KLŻ jednym z młodzieżowców może być zawodnik zagraniczny[1]). Ponadto w sezonie 2021 wprowadzono przepis o obowiązku posiadania na pozycjach seniorskich minimum jednego zawodnika do lat 24[2]. Po roku wycofano tę zasadę dla klubów II ligi.

Zespoły

[edytuj | edytuj kod]

Na przestrzeni lat liczba zespołów i miasta ich pochodzenia zmieniały się nieznacznie. Najwięcej zespołów występowało w lidze w jej początkach, gdy nie było jeszcze konieczne np. posiadanie bandy na torze oraz dozwolone były starty na zwykłych motocyklach drogowych (a początkowo, z przyczyn finansowych, specjalnych motocykli w ogóle w Polsce nie było).

W sezonie 2025 w trzech ligach startowały 23 zespoły: 8 w Ekstralidze, 8 w 2. Ekstralidze oraz 7 w KLŻ. W najniższej klasie rozgrywkowej na specjalnych zasadach startują dwie drużyny zagraniczne: niemiecki AC Landshut i łotewski Lokomotīve Dyneburg. Od sezonu 2024 nie mają one prawa awansu.

Od 2005 r. kluby występujące w Ekstralidze spełniać muszą warunki licencyjne dotyczące infrastruktury oraz płynności finansowej, które weryfikuje Komisja Licencyjna PZM. Stadiony muszą posiadać co najmniej 2000 miejsc siedzących, zadaszoną trybunę honorową, sztuczne oświetlenie oraz bandę powietrzną wokół toru, zwiększającą bezpieczeństwo zawodników. Ponadto kluby muszą wykazywać brak zadłużeń wobec PZM, zawodników, ZUS i urzędu skarbowego oraz prowadzić coroczny audyt wewnętrzny. Niespełnienie warunków przez klub ekstraligowy grozi degradacją, co dotychczas nastąpiło raz – w 2006 r. Wybrzeżu Gdańsk odmówiono przyznania licencji i zdegradowano do I ligi.

Medaliści

[edytuj | edytuj kod]
Sezon K T Złoto Srebro Brąz Źr.
1948 1 PKM Warszawa LKM Leszno Olimpia Grudziądz
1949 1 LKM-Unia Leszno KM-Stal Ostrów Wielkopolski Skra-Związkowiec Warszawa [3]
1950 2 Unia Leszno Budowlani Rybnik Stal Ostrów Wielkopolski
1951 3 Unia Leszno Gwardia Bydgoszcz Górnik Rybnik
1952 4 Unia Leszno CWKS Wrocław Spójnia Wrocław
1953 5 Unia Leszno Gwardia Bydgoszcz Spójnia Wrocław
1954 6 Unia Leszno Spójnia Wrocław KKS Kolejarz Rawicz
1955 1 Gwardia Bydgoszcz KKS Kolejarz Rawicz Sparta Wrocław
1956 1 Górnik Rybnik Ślęza Wrocław Gwardia Bydgoszcz
1957 2 Górnik Rybnik Sparta Wrocław Polonia Bydgoszcz
1958 3 Górnik Rybnik Sparta Wrocław Unia Leszno
1959 1 Włókniarz Częstochowa Górnik Rybnik Legia Warszawa
1960 1 ZKS Stal Rzeszów Legia Gdańsk Polonia Bydgoszcz
1961 2 ZKS Stal Rzeszów Górnik Rybnik Polonia Bydgoszcz
1962 4 Górnik Rybnik ZKS Stal Rzeszów Unia Leszno
1963 5 Górnik Rybnik ZKS Stal Rzeszów Sparta Wrocław
1964 6 Górnik Rybnik Stal Gorzów Wielkopolski Polonia Bydgoszcz
1965 7 KS ROW Rybnik Stal Gorzów Wielkopolski GKS Wybrzeże Gdańsk
1966 8 KS ROW Rybnik Stal Gorzów Wielkopolski ZKS Stal Rzeszów
1967 9 KS ROW Rybnik GKS Wybrzeże Gdańsk Sparta Wrocław
1968 10 KS ROW Rybnik Stal Gorzów Wielkopolski Sparta Wrocław
1969 1 Stal Gorzów Wielkopolski KS Śląsk Świętochłowice KS ROW Rybnik
1970 11 KS ROW Rybnik KS Śląsk Świętochłowice KS Kolejarz Opole
1971 2 Polonia Bydgoszcz Stal Gorzów Wielkopolski KS ROW Rybnik
1972 12 KS ROW Rybnik Polonia Bydgoszcz KS Śląsk Świętochłowice
1973 2 Stal Gorzów Wielkopolski KS Śląsk Świętochłowice Falubaz Zielona Góra
1974 2 Włókniarz Częstochowa Stal Gorzów Wielkopolski KS ROW Rybnik
1975 3 Stal Gorzów Wielkopolski Włókniarz Częstochowa Unia Leszno
1976 4 Stal Gorzów Wielkopolski Włókniarz Częstochowa Unia Leszno
1977 5 Stal Gorzów Wielkopolski Unia Leszno Włókniarz Częstochowa
1978 6 Stal Gorzów Wielkopolski GKS Wybrzeże Gdańsk Włókniarz Częstochowa
1979 7 Unia Leszno Stal Gorzów Wielkopolski Falubaz Zielona Góra
1980 8 Unia Leszno KS ROW Rybnik SKS Start Gniezno
1981 1 Falubaz Zielona Góra Stal Gorzów Wielkopolski Unia Leszno
1982 2 Falubaz Zielona Góra Unia Leszno Stal Gorzów Wielkopolski
1983 7 Stal Gorzów Wielkopolski Unia Leszno Apator Toruń
1984 9 Unia Leszno[b] Stal Gorzów Wielkopolski Falubaz Zielona Góra [4]
1985 3 Falubaz Zielona Góra GKS Wybrzeże Gdańsk Unia Leszno
1986 1 Apator Toruń Polonia Bydgoszcz Unia Leszno
1987 9 Unia Leszno Polonia Bydgoszcz Stal Gorzów Wielkopolski
1988 10 Unia Leszno KS ROW Rybnik Polonia Bydgoszcz
1989 11 Unia Leszno Falubaz Zielona Góra KS ROW Rybnik
1990 2 Apator Toruń KS ROW Rybnik Polonia Bydgoszcz
1991 4 Morawski Zielona Góra RKS Motor Lublin Apator Toruń
1992 3 Polonia Bydgoszcz Stal Gorzów Wielkopolski Apator Toruń
1993 1 WTS Wrocław Polonia Bydgoszcz Apator Toruń
1994 2 WTS Wrocław Unia Tarnów Apator Toruń
1995 3 WTS Wrocław Apator Toruń Polonia Bydgoszcz
1996 3 Włókniarz Częstochowa Apator Toruń TS Polonia Piła
1997 4 Polonia Bydgoszcz Pergo Gorzów Wielkopolski TS Polonia Piła
1998 5 Polonia Bydgoszcz TS Polonia Piła ZKS Stal Rzeszów
1999 1 TS Polonia Piła WTS Wrocław GKS Wybrzeże Gdańsk
2000 6 Polonia Bydgoszcz TS Polonia Piła Pergo Gorzów Wielkopolski
2001 3 Apator Toruń WTS Wrocław Polonia Bydgoszcz
2002 7 Polonia Bydgoszcz Unia Leszno WTS Wrocław
2003 4 Włókniarz Częstochowa Apator Toruń Polonia Bydgoszcz
2004 1 Unia Tarnów WTS Wrocław Włókniarz Częstochowa
2005 2 Unia Tarnów Polonia Bydgoszcz Włókniarz Częstochowa
2006 4 WTS Wrocław Włókniarz Częstochowa Polonia Bydgoszcz
2007 12 Unia Leszno Unibax Toruń WTS Wrocław
2008 4 Unibax Toruń Unia Leszno ZKŻ Zielona Góra
2009 5 ZKŻ Zielona Góra Unibax Toruń Włókniarz Częstochowa
2010 13 Unia Leszno ZKŻ Zielona Góra Unibax Toruń
2011 6 ZKŻ Zielona Góra Unia Leszno Stal Gorzów Wielkopolski
2012 3 Unia Tarnów Stal Gorzów Wielkopolski Unibax Toruń
2013 7 ZKŻ Zielona Góra Unibax Toruń Unia Tarnów
2014 8 Stal Gorzów Wielkopolski Unia Leszno Unia Tarnów
2015 14 Unia Leszno WTS Wrocław Unia Tarnów
2016 9 Stal Gorzów Wielkopolski KS Toruń ZKŻ Zielona Góra
2017 15 Unia Leszno WTS Wrocław Stal Gorzów Wielkopolski
2018 16 Unia Leszno Stal Gorzów Wielkopolski WTS Wrocław
2019 17 Unia Leszno WTS Wrocław Włókniarz Częstochowa
2020 18 Unia Leszno Stal Gorzów Wielkopolski WTS Wrocław
2021 5 WTS Wrocław Speedway Lublin Stal Gorzów Wielkopolski
2022 1 Speedway Lublin Stal Gorzów Wielkopolski Włókniarz Częstochowa
2023 2 Speedway Lublin WTS Wrocław KS Toruń
2024 3 Speedway Lublin WTS Wrocław KS Toruń
2025 5 KS Toruń Speedway Lublin WTS Wrocław
2026 6 KS Toruń WTS Wrocław Speedway Lublin

Klasyfikacja medalowa

[edytuj | edytuj kod]

Według klubów

[edytuj | edytuj kod]

Stan po sezonie 2026

Lokalizacja miast drużyn mistrzowskich
10 i więcej mistrzostw Polski
1-9 mistrzostw
Lp. Klub Złoto Srebro Brąz Razem
1. Unia Leszno[c] 18[a]87 33
2. KS ROW Rybnik[d] 1265 23
3. Stal Gorzów Wielkopolski[e] 9156 30
4. Polonia Bydgoszcz[f][g] 7711 25
5. ZKŻ Zielona Góra[h] 725 14
6. KS Toruń[i] 679 22
7. WTS Wrocław[j] 51311 29
8. Włókniarz Częstochowa[k] 437 14
9. Speedway Lublin 321 6
10. Unia Tarnów 313 7
11. ZKS Stal Rzeszów 222 6
12. TS Polonia Piła 122 5
13. PKM Warszawa 1–– 1
14. GKS Wybrzeże Gdańsk[l] –42 6
15. KS Śląsk Świętochłowice –31 4
16. Stal Ostrów Wielkopolski[m] –11 2
KKS Kolejarz Rawicz –11 2
18. CWKS Wrocław –1– 1
RKS Motor Lublin –1– 1
20. Olimpia Grudziądz ––1 1
Skra-Związkowiec Warszawa ––1 1
Legia Warszawa ––1 1
KS Kolejarz Opole ––1 1
SKS Start Gniezno ––1 1

Według zawodników

[edytuj | edytuj kod]

Stan po sezonie 2026

10. najbardziej utytułowanych zawodników.

Lp. Zawodnik Państwo Lata[n] Złoto Srebro Brąz Razem
1. Stanisław Tkocz  Polska 1956–1971 1122 15
2. Joachim Maj  Polska 1951–1969 1022 14
Karol Peszke  Polska 1958–1972 1022 14
4. Jarosław Hampel  Polska 1999–2023 951 15
5. Andrzej Wyglenda  Polska 1961–1974 913 13
6. Antoni Woryna  Polska 1961–1972 912 12
7. Piotr Protasiewicz  Polska 1995–2016 834 15
8. Dominik Kubera  Polska 2015–2025 82– 10
9. Janusz Kołodziej  Polska 2004–2020 813 12
10. Edward Jancarz  Polska 1965–1984 781 16

Pogrubioną czcionką zaznaczono czynnych zawodników.

  1. 1 2 Unia Leszno 19-krotnie wygrywała rozgrywki ligowe, jednak posiada 18 tytułów DMP, bowiem została pozbawiona mistrzostwa Polski z 1984 r., w końcowej klasyfikacji ligowej pozostała jednak na 1. miejscu.
  2. ↑ Na podstawie decyzji GKSŻ z 10 października 1984 r. Unia Leszno została pozbawiona tytułu DMP w sezonie 1984, w końcowej klasyfikacji ligowej pozostała jednak na 1. miejscu.
  3. ↑ Także jako LKM Leszno oraz LKM-Unia Leszno.
  4. ↑ Także jako Budowlani Rybnik oraz Górnik Rybnik.
  5. ↑ Także jako Pergo Gorzów Wielkopolski.
  6. ↑ Także jako Gwardia Bydgoszcz.
  7. ↑ Uwzględniono starty sekcji klubu BKS „Polonia”, który został rozwiązany po sezonie 2003, oraz stowarzyszenia BTŻ „Polonia”, które za zgodą władz PZM zajęło miejsce dotychczasowego klubu w rozgrywkach, i wywodzącej się z niego spółki ŻKS „Polonia Bydgoszcz” SA.
  8. ↑ Także jako Falubaz Zielona Góra oraz Morawski Zielona Góra.
  9. ↑ Także jako Apator Toruń oraz Unibax Toruń.
  10. ↑ Także jako Spójnia Wrocław, Sparta Wrocław oraz Ślęza Wrocław.
  11. ↑ Uwzględniono starty stowarzyszenia CKM „Włókniarz” oraz dwóch wywodzących się z niego spółek – CKM „Włókniarz” SA, której władze PZM obebrały licencję po sezonie 2014, i „Włókniarz Częstochowa” SA, która powstała pośrednio po odebraniu licencji tej pierwszej.
  12. ↑ Także jako Legia Gdańsk.
  13. ↑ Także jako KM-Stal Ostrów Wielkopolski.
  14. ↑ Lata, w których dany zawodnik zdobywał medale.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Dawid Gruntkowski, Gigantyczne zmiany w 2. lidze! Wraca zagraniczny junior! [online], twojportalzuzlowy.pl, 1 listopada 2021 [dostęp 2022-06-08] (pol.).
  2. ↑ Żużel. Oficjalnie. Zawodnik do lat 24 na wszystkich szczeblach. Ogłoszono regulamin I i II Ligi [online], sportowefakty.wp.pl, 28 października 2020 [dostęp 2022-06-08] (pol.).
  3. ↑ Speedway w Polsce 1949. speedwayw.pl. [dostęp 2023-09-26]. (pol.).
  4. ↑ Speedway w Polsce 1984. speedwayw.pl. [dostęp 2023-09-26]. (pol.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]