Szczaw alpejski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szczaw alpejski
Ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Podkrólestwo rośliny zielone
Nadgromada rośliny telomowe
Gromada rośliny naczyniowe
Podgromada rośliny nasienne
Nadklasa okrytonasienne
Klasa Magnoliopsida
Nadrząd goździkopodobne
Rząd goździkowce
Rodzina rdestowate
Rodzaj szczaw
Gatunek szczaw alpejski
Nazwa systematyczna
Rumex alpinus L.
Sp. Pl. 1: 334, 1753[3]
Pokrój

Szczaw alpejski (Rumex alpinus L.) – gatunek rośliny należący do rodziny rdestowatych (Polygonaceae).

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Pierwotny obszar naturalnego zasięgu tego gatunku obejmował góry Azji (Armenia, Azerbejdżan, Gruzja, Turcja) i Europy (Albania, Austria, Bułgaria, Czechosłowacja, Grecja, Francja, Hiszpania, Jugosławia, Niemcy, Polska, Szwajcaria, Włochy), później rozprzestrzenił się w Anglii i krajach skandynawskich, a także w Ameryce Północnej (USA)[4]. W Polsce występuje w wyższych położeniach Sudetów (m.in. Karkonosze, Góry Orlickie, Góry Bystrzyckie, Masyw Śnieżnika) i Karpat (od Beskidu Żywieckiego przez Tatry po Bieszczady).

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Roślina z przyziemną rozetą liści, rozrasta się na szerokość 10-30 cm. Pod ziemią posiada poziome kłącze.
Łodyga
Tęga, żeberkowana, osiąga wysokość 1-2 m.
Liście
Odziomkowe duże, z długim ogonkiem, górą rynienkowatym. Blaszka liściowa szerokojajowata, z sercowatą nasadą. Liście łodygowe drobne, z długą białawą gatką. Na brzegach są faliste, na spodniej stronie przy nerwach nieco omszone.
Kwiaty
Zebrane w gęsty kwiatostan na szczycie łodygi. Wewnętrzne listki okwiatu prawie zaostrzone, bez guzków.
Owoc
Owocki wyrastają na długich, górą silnie nabrzmiałych szypułkach.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Szczaw alpejski, ilustracja z Deutschlands Flora in Abbildungen, J.G. Sturm, 1798
 Zobacz też: Rośliny tatrzańskie.

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

Tworzy mieszańce z szczawiem tępolistnym[6].

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

  • Jest uciążliwym chwastem pastwiskowym[7].
  • Bywa stosowany w medycynie ludowej

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS ONE”, 10 (4), 2015, e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2013-01-10] (ang.).
  3. The Plant List. [dostęp 2012-12-18].
  4. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2012-05-28].
  5. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  6. Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
  7. Władysław Szafer: Tatrzański Park Narodowy. Zakład Ochrony Przyrody PAN, 1962.