Szczurkowo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szczurkowo
wieś
Ilustracja
Nieistniejący dwór w Szczurkowie, druga połowa XIX w.
Państwo  Polska
Województwo  warmińsko-mazurskie
Powiat bartoszycki
Gmina Sępopol
Strefa numeracyjna 89
Tablice rejestracyjne NBA
SIMC 0487730
Położenie na mapie gminy Sępopol
Mapa lokalizacyjna gminy Sępopol
Szczurkowo
Szczurkowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Szczurkowo
Szczurkowo
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Szczurkowo
Szczurkowo
Położenie na mapie powiatu bartoszyckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu bartoszyckiego
Szczurkowo
Szczurkowo
Ziemia54°21′12″N 20°54′09″E/54,353333 20,902500

Szczurkowo (niem. Schönbruch[1]) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie bartoszyckim, w gminie Sępopol. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego.

Wieś leżąca na granicy polsko-rosyjskiej, przedzielona szlabanem. Wieś bociania, jedno z najliczniejszych skupisk bocianich gniazd. Po kilka na każdym domostwie i okolicznych drzewach (gniazda umieszczone na specjalnych podestach). W dawnej szkole znajduje się Dom Opieki, w którym urządzono publiczną kaplicę (parafia Żydowo).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dawny majątek i wieś szlachecka. W 1889 r. wraz z folwarkiem Borzęty majątek ziemski zajmował 642 ha. Szkołę założono w XVI w., jako przykościelną. W 1737 r. poddano ją nadzorowi państwowemu. W 1935 r. w szkole pracowało czterech nauczycieli i uczyło się 175 uczniów. W 1939 r. w Szczurkowie mieszkało 1139 osób. Od sierpnia do początku września 1945 roku wieś znajdowała się pod polską administracją, jednak następnie została zajęta przez ZSRR wbrew wcześniejszym ustaleniom granicznym[2]. Po 1945 r. miejscowość została przedzielona granicą i podupadła gospodarczo, w 1945 stała się siedzibą gminy Szczurkowo (zlikwidowanej w tym samym roku). W 1979 r. było tu 29 indywidualnych gospodarstw rolnych, uprawiających łącznie 279 ha ziemi. W tym czasie we wsi był klub, punkt biblioteczny, sala kinowa na 60 miejsc, ośrodek zdrowia i punkt apteczny. W 1983 r. po polskiej stronie znajdowały się 23 domy i mieszkały 222 osoby.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • pałac

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262)
  2. Granica polsko-radziecka w b. Prusach Wschodnich – Historia Wysoczyzny Elbląskiej, historia-wyzynaelblaska.pl [dostęp 2017-11-26] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bartoszyce. Z dziejów miasta i okolic. Wyd. drugie zmienione. Wyd. Pojezierze, Olsztyn 1987, 480 str., ​ISBN 83-7002-239-1
  • Kościoły i kaplice Archidiecezji Warmińskiej, tom II, Mieczysław Wieliczko, Bronisław Magdziarz (red.), Janina Bosko, Olsztyn: Kuria Metropolitalna Archidiecezji Warmińskiej, 1999, ISBN 83-912605-0-X, OCLC 831022246.