Szymocin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Szymocin
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Szymocinie
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Szymocinie
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat polkowicki
Gmina Grębocice
Wysokość 80 m n.p.m.
Liczba ludności (III 2011) 272[1]
Strefa numeracyjna (+48) 76
Kod pocztowy 59-150 grębocice
Tablice rejestracyjne DPL
SIMC 0364080
Położenie na mapie gminy Grębocice
Mapa lokalizacyjna gminy Grębocice
Szymocin
Szymocin
Położenie na mapie powiatu polkowickiego
Mapa lokalizacyjna powiatu polkowickiego
Szymocin
Szymocin
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Szymocin
Szymocin
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Szymocin
Szymocin
Ziemia51°35′59″N 16°14′06″E/51,599722 16,235000

Szymocinwieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie polkowickim, w gminie Grębocice.

Podział administracyjny[edytuj]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa legnickiego.

Położenie[edytuj]

Wieś położona na obszarze równiny Grębocickiej.

Historia[edytuj]

W roku 1282 wieś została wymieniona jako Zamoczino, ale nazwa ta z biegiem czasu się zmieniała.

Zabytki[edytuj]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[2]:

  • kościół filialny pw. Podwyższenia Krzyża Świętego, z 1600 r.; świątynia wraz z wyposażeniem należy do najciekawszych dzieł sztuki Północnego Dolnego Śląska. Kościół w Szymocinie wzmiankowano już w 1376 r. Obecny wzniesiono około 1600 r. wraz z kaplicą, kruchtą i bramą na zrębach budowli gotyckiej z XIV w. Ściany kościoła oraz bramę pokryto sgraffitami (część z nich zachowana do dziś). Przebudowa miała miejsce w 1717 (data - chronostych we wnętrzu kościoła), a remonty w 1930 i 1957 r. W czasie wojny kościół stracił dach namiotowy wieży, który zrekonstruowany został w 2005 roku. Świątynia od XVI w. do około 1650 roku należała do ewangelików. Kościół założono na planie salowym z wieżą od zachodu i kaplicą przy prezbiterium. Nawę przykrywa sklepienie kolebkowe z lunetami. Elewację kaplicy pokrywają roślinne motywy sgraffitowe, a kruchtę i bramę zrobione w tej technice łańcuchy. Wnętrze kryje niezwykle bogate wyposażenie pochodzące z różnych epok. Ze średniowiecza pochodzi tryptyk św. Rodziny z początku XVI w. oraz gotyckie figury z innego ołtarza. Sztukę protestancką – renesansową przedstawia potężny zespół ponad 20 nagrobków pochodzących w większości z lat 1545-1637 (głównie upamiętniają członków rodziny von Loss). W 1603 r. powstała także ambona, którą przeniesiono tutaj z kościoła w Grodowcu. Reszta wyposażenia pochodzi z XVIII w., a w większości z przebudowy w 1717 roku: dwa barokowe ołtarze (jeden bardzo ciekawy w kaplicy), malowidła na sklepieniach, a także świecznik obrotowy.

Przypisy