Tadeusz Chróścielewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tadeusz Chróścielewski
Tadeusz Chróścielewski by Zbigniew Kresowaty.jpg
Data i miejsce urodzenia 3 czerwca 1920
Mińsk Mazowiecki
Data i miejsce śmierci 17 sierpnia 2005
Łódź
Narodowość polska
Dziedzina sztuki literatura
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi
Grób T. Chróścielewskiego na cmentarzu na Radogoszczu w Łodzi.

Tadeusz Chróścielewski (ur. 3 czerwca 1920 w Mińsku Mazowieckim, zm.17 sierpnia 2005 w Łodzi) – polski pisarz i tłumacz.

Ojciec poetki Doroty Chróścielewskiej i prawnika – prof. dr. Wojciecha Chróścielewskiego, mąż Honoraty Chróścielewskiej.

Życiorys[edytuj]

Od 1945 roku związany z Łodzią. Od 1951 roku należał do PZPR[1]. Tworzył lirykę pejzażową i refleksyjną (Uczta Aureliana, Hipokrene warmińska, Jasień i jesień).

Pisał również powieści (Szkoła dwóch dziewcząt, Laska Matuzalema, Mój ożenek w krainie Feaków). Był tłumaczem poezji rosyjskiej, ukraińskiej i białoruskiej (m.in. Janka Kupała, Aleksiej Tołstoj). W 1985 r. wydał wspomnienia pod tytułem Uczeń czarnoksiężników.

Współpracował z wydawaną w Łodzi prasą codzienną oraz tygodnikami społeczno-kulturalnymi: „Wieś”, „Osnowa”, „Odgłosy”.

W 1955 roku złożył wniosek, aby metalowa rzeźba konia na budynku pierwszej w Łodzi lecznicy dla zwierząt przy ul. M. Kopernika 22, uwieczniony w Kwiatach polskich tzw. koń tuwimowski, została uznana za zabytek.

Autor napisów na łódzkich pomnikach: w mauzoleum na Radogoszczu[2] oraz „Pękniętego Serca”, upamiętniającego obóz dla polskich dzieci przy ul. Przemysłowej[3].

Zmarł nagle 17 sierpnia 2005, w wieku 85 lat. Pochowany na cmentarzu na Radogoszczu w Łodzi.

Odznaczony Krzyżem Komandorskim (2005)[4], Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi[1].

Twórczość[edytuj]

powieści[edytuj]

  • Szkoła dwóch dziewcząt
  • Laska Matuzalema
  • Mój ożenek w krainie Feaków

autobiografie[edytuj]

Przypisy

  1. a b Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 125. ISBN 8322320736.
  2. Tu spoczywamy zamordowani w przeddzień wolności. Imiona i ciała zabrał nam ogień, żyjemy tylko w Waszej pamięci. Niechaj śmierć tak nieludzka nie powtórzy się.; „Głos Robotniczy” [Łódź] 30 VI 1959, nr 154, s. 4.
  3. Odebrano Wam życie, dziś dajemy Wam tylko pamięć.
  4. M.P. z 2005 r. Nr 73, poz. 996

Bibliografia[edytuj]