Tadeusz Zajączkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tadeusz Zajączkowski

Tadeusz Zajączkowski (ur. 10 listopada 1939 w Cząstkowie) – polsko-niemiecki chirurg-urolog i historyk medycyny.

Jest synem Hieronima Zajączkowskiego (1911-1990) i Genowefy z domu Topolskiej (ur. 1921-2017).

Od roku 1945 uczęszczał do szkoły podstawowej w Cząstkowie, od roku 1953 do liceum w Modlinie, w roku 1957 uzyskał maturę.

W latach 1958-1964 studiował na Akademii Medycznej w Szczecinie. Po zdaniu 26 lipca 1964 egzaminu państwowego, od 1 października 1964 do 31 maja 1966 był asystentem na oddziałach pediatrii, chirurgii, ginekologii, położnictwa i chorób wewnętrznych szpitali szczecińskich. Następnie przez dwa lata odbywał obowiązkową służbę wojskową jako lekarz w jednostce wojskowej w Szczecinie.

W roku 1966 poślubił lekarkę Elżbietę Marię Wojewską i został ojcem dwóch synów: Andrzeja Pawła (1967) i Antoniego Michała (1969).

Rozpoczął specjalizację z chirurgii pod kierownictwem prof. Jana Kortasa na I klinice chirurgicznej, od 1 czerwca 1968 pod kierownictwem prof. Rafała Heftmanna na II klinice chirurgii. Przez cztery lata specjalizował się w urologii pod kierownictwem prof. Alfonsa Wojewskiego.

22 listopada 1972 uzyskał promocję doktorską za pracę „Etiologia i terapia kamicy wylewowej w nerkach”. Był lekarzem w Rostocku, Warszawie, Krakowie, Katowicach i w Lund.

W lecie 1973 przez trzy miesiące pełnił obowiązki lekarza na statku-bazie przetwórczej M/S „Gryf Pomorski“.

Po zdaniu 31 października 1973 egzaminu specjalizacyjnego z urologii, od 1 stycznia 1974 został adiunktem kliniki urologicznej Akademii Pomorskiej w Szczecinie.

12 września 1975 zamieszkał wraz z rodziną w Niemczech Zachodnich. Otrzymał pracę w katolickiej klinice w Duisburgu, musiał jednak jako asystent w szpitalu św. Barbary w Hamborn nostryfikować uprawnienia. Od 1 kwietnia 1976 przeszedł do katolickiego szpitala mariackiego w Essen-Altenessen.

Szkolił się w zakresie urologii w klinikach urologicznych w Rostocku, Warszawie, Krakowie, Katowicach i w Lund.

W listopadzie 1976 otrzymał obywatelstwo niemieckie. W roku 1984 odwiedził kliniki urologiczne w Nowym Jorku i Miami. Wykładał na wydziale medycznym uniwersytetu Duisburg-Essen. 1 stycznia 2006 przeszedł w stan spoczynku. Mieszka wraz z żoną w Mülheim an der Ruhr.

Oprócz działalności jako lekarz urolog zajmuje się historią medycyny. Od roku 2008 współpracuje z redakcją „Przeglądu Urologogicznego”, zaś od roku 2011 jest kierownikiem działu historycznego w Przeglądzie Urologicznym. Od roku 2010 jest członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Urologicznego.

Dzieła (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • Johann Anton von Mikulicz-Radecki (1850–1905) – a pioneer of gastroscopy and modern surgery: his credit to urology. World Journal of Urology 26 (2008), S. 75–86
  • Felix Hagen – West Pomerania´s pioneer urologist. European Urology Today 32 (2008)
  • Ludwik von Rydygier (1850-1920) and his Contribution to the Advancement of Surgery and his Credit for Urology, in: Dirk Schultheiss: de Historia Urologiae Europaeae, vol. 15 (2008), pp. 123–154. History Office, European Association of Urology
  • Ludwik von Rydygier (1850-1920) – pioneer of gastric surgery and his contribution to urology. Central European Journal of Urology 62 (2009), S. 233-236
  • mit Andreas Paul Zamann: Johannes Anton Freiherr von Mikulicz-Radecki (1850–1905). Sein Beitrag zur Urologieentwicklung. Der Urologe 49 (2010), S. 280–285
  • Remembering Heinrich Klose (1879–1968). First Professor of Academic Surgery in Danzig. European Urology Today (2009), S. 24
  • The beginnings of antituberculosis service in Stettin. Hermann Braeuning – the first director of the Tuberculosis Hospital in Stettin-Hohenkrug (Szczecin-Zdunowo). Annales Academiae Medicae Stetinensis (2011)
  • Franz von Pauyla Gruithuisen (1774-1852) – Vorreiter der Lithotripsie. Pioneer of Lithotripsy. Endo-Press, Tuttlingen 2011.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]