Tar himalajski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inne znaczenia Ten artykuł dotyczy zwierzęcia. Zobacz też: inne znaczenia.
Tar himalajski
Hemitragus jemlahicus[1]
(H. Smith, 1826)
Tar himalajski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd parzystokopytne
Rodzina wołowate
Podrodzina koziorożce
Rodzaj tar (Hemitragus)
Hodgson, 1841
Gatunek tar himalajski
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 NT pl.svg

Tar himalajski[3] (Hemitragus jemlahicus) - ssak z rodziny wołowatych, jedyny gatunek rodzaju Hemitragus (tar)[3][4].

Dane liczbowe[edytuj | edytuj kod]

  • Długość: samiec 140 cm samica 90 cm
  • Waga: Samiec 105 kg samica 50 kg
  • Długość życia: 15 lat
  • Długość ciąży: 6 miesięcy
  • Liczba młodych: 1

Cechy[edytuj | edytuj kod]

Długość głowy i tułowia 1,3-1,7 m; ogona 10-20 cm; wysokość w kłębie 60-100 cm. Sierść brązowa, na szyi i kłębie długa srebrzystobiała grzywa. Rogi u obu płci masywne, spłaszczone i łukowato wygięte ku tyłowi.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Himalaje od Kaszmiru po Sikkim oraz wschodni Tybet. Wprowadzony również do Afryki Południowej i Nowej Zelandii. Gatunek narażony.

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Lesiste i trawiaste, skaliste, strome górskie stoki.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Tworzy stada liczące zwykle 30-40 zwierząt, dorosłe samce często żyją pojedynczo. Ze względu na bardzo trudno dostępny teren, w jakim żyje, niewiele wiadomo o jego zachowaniach terytorialnych i społecznych.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Po ciąży trwającej 6-8 miesięcy samica rodzi jedno lub dwa młode.

Pokarm[edytuj | edytuj kod]

Trawy i inne rośliny zielne, liście oraz owoce krzewów górskich.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Samiec okryty gęstym runem, samice mają krótszą sierść.
  • W epoce lodowcowej tary żyły również w Europie

Przypisy

  1. Hemitragus jemlahicus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Hemitragus jemlahicus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. 3,0 3,1 3,2 Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN w Warszawie, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. 4,0 4,1 Anne Ropiquet, Alexandre Hassanin. Molecular evidence for the polyphyly of the genus Hemitragus (Mammalia, Bovidae). „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 36 (1), s. 154-168, 2005. ELSEVIER. DOI: 10.1016/j.ympev.2005.01.002. ISSN 1055-7903 (ang.).