Teofil z Corte

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Święty
Teofil z Corte OFM

Biagio de Signori
prezbiter
Ilustracja
Figura św. Teofila w Alando na Korsyce
Data i miejsce urodzenia 30 października 1676
Corte
Data i miejsce śmierci 19 maja 1740
Fucecchio
Czczony przez Kościół katolicki
Beatyfikacja 19 stycznia 1896
przez Leona XIII
Kanonizacja 29 czerwca 1930
przez Piusa XI
Wspomnienie 19 maja
Atrybuty habit franciszkański
Patron Zuani, Corte
Szczególne miejsca kultu Corte

Teofil z Corte OFM, właśc. Biagio de Signori (ur. 30 października 1676 w Corte, zm. 19 maja 1740 w Fucecchio) − włoski franciszkanin, teolog moralista, kaznodzieja, rekolekcjonista, święty Kościoła katolickiego[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Biagio de Signori urodził się 30 października 1676 w Corte na Korsyce, należącej wówczas do Republiki Genui. Rodzicami byli Giovanni Antonio Signori i Maddalena Arrighi. Mając 17 lat wstąpił do kapucynów, skąd przeniósł się do franciszkanów obserwantów. Nowicjat rozpoczął 21 września 1693, przyjmując imię zakonne Teofil. Pierwszą profesję złożył w 1694. Przygotowując się do kapłaństwa, studiował filozofię i teologię, najpierw w Rzymie, a następnie w Neapolu. Święcenia kapłańskie przyjął 30 listopada 1700 w kościele Santa Maria la Nova w Neapolu. Ze względu na zdolności nauczycielskie został przeznaczony do pracy w apostolacie słowa. W 1702 zetknął się ze św. Tomaszem z Cori. Pod jego wpływem zdecydował się na pozostanie w eremie w Bellegrze do 1709. Następnie władze zakonne przeniosły go do klasztoru w Palombara Sabina, gdzie w latach 1713-1715 pełnił urząd gwardiana. W 1715 powrócił do Bellegry. Przebywając w tych klasztorach pracował na polu apostolatu wśród miejscowej ludności[2].

W 1730 zakon postanowił otworzyć erem franciszkański na Korsyce. Urząd gwardiana w Zuani powierzono w grudniu 1732 o. Teofilowi. W 1734 wezwano go do Rzymu, zaś w 1735 ponownie wyznaczono do pracy w klasztorze w Bellegrze. Ostatnie lata życia bł. Teofil spędził w założonym przez siebie konwencie w Fucecchio w Toskanii. Zmarł po krótkiej chorobie 19 maja 1740 w Fucecchio, pozostawiając po sobie szereg dziełek opublikowanych po włosku i po łacinie. Zachowała się również korespondencja adresowana do prowincjała toskańskiego o. Scalabriniego.

Kult[edytuj | edytuj kod]

Do grobu o. Teofila pielgrzymowano zaraz po jego śmierci. Pierwsze starania o beatyfikację podjęto już w 1750. Papież Benedykt XIV ogłosił go czcigodnym 21 listopada 1755. Beatyfikacji dokonał 19 stycznia 1896 papież Leon XIII, kanonizacji 19 czerwca 1930 papież Pius XI[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 5: R-U. Kraków: WAM, 2004, s. 473-474. ISBN 83-7318-376-0.
  2. Guido Pettinati: S. Teofilo da Corte (wł.). www.paginecattoliche.it. [dostęp 2013-06-30].
  3. Św. Teofil z Corte (1676-1740). franciszkanie.pl, 2011-05-19. [dostęp 2013-06-30].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]