Torboszczury

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Torboszczury
Peroryctinae[1]
Groves & Flannery, 1990[2]
Ilustracja
Przedstawiciel podrodziny – torboszczur ciemny (P. raffrayana) na ilustracji z 1878 roku
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Nadrząd australotorbowe
Rząd jamrajokształtne
Rodzina jamrajowate
Podrodzina torboszczury
Typ nomenklatoryczny

Perameles raffrayana Milne-Edwards, 1878

Rodzaje

Torboszczury[4] (Peroryctinae) – monotypowa podrodzina ssaków z rodzinie jamrajowatych (Peramelidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Podrodzina obejmuje gatunki występujące na Nowej Gwinei[5][6][7].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 27,5–55,8 cm, długość ogona 9,5–22,9 cm; masa ciała 0,65–4,9 kg; samce są większe i cięższe od samic[6].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

Peroryctes: gr. πηρα pēra „kieszeń, torba”[8]; oρυκτης oruktēs „kopacz”, od ορυσσω orussō „kopać”[9].

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do podrodziny należy jeden rodzaj z następującymi gatunkami[5][4]:

Travouillon i Phillips (2018) dodatkowo zaliczyli do rodzaju Peroryctes wymarły gatunek Peroryctes aruensis z indonezyjskiej wyspy Kobroor[10], pierwotnie zaliczony do odrębnego rodzaju Lemdubuoryctes[11].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Peroryctinae, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. C.P. Groves & T. Flannery: Revision of the families and genera of bandicoots. W: J.H. Seebeck, R.L. Wallis, P.R. Brown & C.M. Kemper: Bandicoots and bilbies. Sydney: Surrey Beatty and Sons Pty. Ltd., 1990, s. 2. ISBN 978-0-949324-33-7. (ang.)
  3. O. Thomas. On mammals collected in south-west Australia for Mr. W.E. Balston. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 76 (3–4), s. 476, 1906 (ang.). 
  4. a b c W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 10. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  5. a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 72. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.)
  6. a b Ch. Dickman: Family Peramelidae (Bandicoots and Echymiperas). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier: Handbook of the Mammals of the World. Cz. 5: Monotremes and Marsupials. Barcelona: Lynx Edicions, 2015, s. 393. ISBN 978-84-96553-99-6. (ang.)
  7. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red.): Genus Peroryctes. W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2020-10-24].
  8. Jaeger 1944 ↓, s. 166.
  9. Jaeger 1944 ↓, s. 157.
  10. K.J. Travouillon & M.J. Phillips. Total evidence analysis of the phylogenetic relationships of bandicoots and bilbies (Marsupialia: Peramelemorphia): reassessment of two species and description of a new species. „Zootaxa”. 4378 (2), s. 224–256, 2018. DOI: 10.11646/zootaxa.4378.2.3 (ang.). 
  11. B.P. Kear, K.P. Aplin & M. Westerman. Bandicoot fossils and DNA elucidate lineage antiquity amongst xeric-adapted Australasian marsupials. „Scientific Reports”. 6, Numer artykułu: 37537, 2016. DOI: 10.1038/srep37537 (ang.). 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]