Trętwian czterorożny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Trętwian czterorożny
Tetragonia tetragonioides0.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Rząd goździkowce
Rodzina pryszczyrnicowate
Rodzaj trętwian
Gatunek trętwian czterorożny
Nazwa systematyczna
Tetragonia tetragonioides (Pallas) Kuntze
Synonimy

T. expansa Murr.

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Trętwian czterorożny, szpinak nowozelandzki (Tetragonia tetragonioides) – gatunek rośliny zielnej należącej do rodziny pryszczyrnicowatych (podrodziny Aizooideae), w niektórych systemach wyodrębniany w osobną rodzinę trętwianowatych (Tetragoniaceae) (np. w systemie Reveala z lat 1994–1999). Rośnie dziko w Nowej Zelandii, na Tasmanii oraz w południowej i zachodniej Australii.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Rozgałęziona, płożąca, do 1 m.
Liście
Duże, ciemnozielone, kształtem przypominają liście szpinaku.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Roślina uprawna: uprawiany jako warzywo.
    • Historia uprawy: do Europy przywiózł go z Nowej Zelandii w 1771 roku Anglik, Joseph Bans, powracając z podróży dookoła świata z kapitanem Cookiem. We Francji był już bardzo znany w 1820 roku. Atrakcyjność jego wynika z tego, że jest bardzo podobny w smaku do szpinaku i jest dostępny wtedy, kiedy prawdziwego szpinaku brak, to jest w pełni lata.
    • Warunki uprawy: szpinak nowozelandzki jest niewrażliwy na upały, których szpinak zwyczajny (Spinacia oleracea) nie lubi.
  • Sztuka kulinarna: wartością odżywczą szpinak nowozelandzki nie ustępuje zwykłemu szpinakowi. Zawiera duże ilości witaminy C i prowitaminy A oraz sole mineralne, zwłaszcza żelazo. Zawiera również kwas szczawiowy, tak jak szpinak. Potrawy ze szpinaku nowozelandzkiego przyrządza się w ten sam sposób, co potrawy ze zwykłego szpinaku. Nadaje się on również do mrożenia. Listki jego powinny być chłodne, jędrne, przy zgniataniu w garści – lekko trzeszczące. Jeśli są ciepłe, oznacza to, że szpinak zaczyna się psuć.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Caryophyllales (ang.). Angiosperm Phylogeny Website, 2001–. [dostęp 2010-05-30].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Podbielkowski Z., Rośliny użytkowe, WSiP, Warszawa 1992.
  • Gapiński M. (red.), Warzywa mało znane i zapomniane, PWRiL, Poznań 1993.
  • Szweykowscy A. i J. (red.), Słownik botaniczny, Wiedza Powszechna, Warszawa 1993.
  • Anna Czerni, Warzywa rzadko spotykane, Wydawnictwo Watra, Warszawa 1986.