Turak angolski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Turak angolski
Tauraco erythrolophus[1]
(Vieillot, 1819)
Turak angolski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd turakowe
Rodzina turakowate
Podrodzina turaki
Rodzaj Tauraco
Gatunek turak angolski
Synonimy
  • Opaethus erythrolophus Vieillot, 1819[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Turak angolski (Tauraco erythrolophus) – gatunek ptaka z rodziny turakowatych (Musophagidae), występującego w Angoli, gdzie jest endemitem[2]. Są z powodzeniem hodowane przez entuzjastów w Europie[4]. Charakterystyczne dla tego i kilku spokrewnionych z nim gatunków jest występowanie w piórach unikatowych barwników: zielonej turakowerdyny i czerwonej turacyny, niespotykanych u prawie żadnych innych zwierząt[5].

Opis gatunku[edytuj | edytuj kod]

Turak angolski najlepiej czuje się wśród koron drzew

Upierzeniem przypomina bardzo turaka kameruńskiego, z którym wcześniej był łączony jako jeden gatunek[4]. W barwie piór, podobnie jak u większości gatunków z rodzaju Tauraco przeważają barwy zielona i niebieska, choć u turaka angolskiego ta pierwsza zdecydowanie dominuje. Jasnozielona szyja, pierś i grzbiet przechodzą w ciemniejsze, metalicznie zielone pióra skrzydeł i dopiero na końcu ciała zmieniają się w barwę niebieską, głównie na ogonie. Lotki czerwone, widoczne dobrze dopiero podczas lotu. Głowę zdobi czerwony czub z białą krawędzią na górze. Białe są też „policzki” wokół oczu. Dziób barwy żółtej[6].

Średnie wymiary

Długość ciała: 45–50 cm (wraz z długim ogonem). Masa ciała: 210–325 g[6].

Biotop

Jak inne turaki najlepiej czuje się wśród drzew. Preferuje jednak bardziej otwarte lasy galeriowe, zadrzewienia na skraju sawann oraz skraje większych kompleksów leśnych[6].

Pożywienie

Głównie owoce, a także liście, kwiaty i pąki oraz nasiona. Uzupełnieniem diety bywają termity, drobne owady i ślimaki[7].

Zachowanie

Są ptakami towarzyskimi i terytorialnymi. Żyją zazwyczaj w parach lub grupach rodzinnych sięgających nawet 30 sztuk. Dorosłe ptaki są monogamiczne i wierne jednemu terytorium, które zaciekle bronią przed innymi osobnikami. Żyją 5 do 9 lat[7]. Ich głos jest donośny i przypomina szczekanie. Ptaki odzywają się głównie świtem. Są słabymi lotnikami, rzadko wykonują dłuższe loty. Zazwyczaj nurkują z drzewa i po nabraniu prędkości wykonują szybkie machnięcia skrzydłami wzbijając się i lądując na upatrzonej gałęzi. Za to w koronie drzew zręcznie przeskakują z gałęzi na gałąź szybko wspinając się na szczyt drzewa. Na ziemię schodzą niechętnie, głównie by napić się wody lub wykąpać[6].

Rozmnażanie

Lęgi w naturze są wciąż stosunkowo słabo poznane. Przypadają na początek pory deszczowej, gdy samiec rozpoczyna swe zaloty od godowego karmienia samicy. Obydwoje partnerzy budują z patyków niedbale złożone gniazdo w formie platformy, 5 do 20 metrów nad ziemią. Samica składa w nim jaja, które wysiadują obydwoje rodzice. Pisklęta wykluwają się pokryte gęstym puchem. Dokarmiane przez rodziców opuszczają gniazdo 2–3 tygodnie po wykluciu się. Nie umieją jeszcze latać, ale wspinają się na kolejne gałęzie gdzie nadal karmią ich rodzice. Zdolność lotu uzyskują w wieku 4–5 tygodni, ale zupełnie samodzielne stają się dopiero kilka tygodni później[6].

Przypisy

  1. Tauraco erythrolophus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 Red-crested Turaco (Tauraco erythrolophus) (ang.). IBC: The Internet Birds Collection. [dostęp 2012-02-13].
  3. Tauraco erythrolophus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. 4,0 4,1 Red-crested Turaco (ang.). Turacos.org. [dostęp 2012-02-13].
  5. pod red. Przemysława Busse: 'Mały słownik zoologiczny. Ptaki T. II'. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 304. ISBN 83-214-0043-4.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 Red-crested Turaco (Tauraco erythrolophus) (ang.). Oiseaux-birds.com. [dostęp 2012-02-13].
  7. 7,0 7,1 Red-crested Turacos (ang.). Avian Web. [dostęp 2012-02-13].