Twardzioszek szczypiorkowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Twardzioszek szczypiorkowy
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Typ podstawczaki
Klasa pieczarniaki
Rząd pieczarkowce
Rodzina twardzioszkowate
Rodzaj twardzioszek
Gatunek twardzioszek szczypiorkowy
Nazwa systematyczna
Marasmius prasiosmus (Fr.) Fr.
Epicr. syst. mycol.: 370 (Uppsala, 1838)

Twardzioszek szczypiorkowy (Marasmius prasiosmus (Fr.) Fr.) – gatunek grzybów należący do rodziny twardzioszkowatych (Marasmiaceae)[1].

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Marasmius, Marasmiaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1818 r. Elias Fries nadając mu nazwę Agaricus prasmosius. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w 1838 r. ten sam autor, przenosząc go do rodzaju Marasmius[1].

Synonimy naukowe[2]:

  • Agaricus prasiosmus Fr. 1818
  • Chamaeceras prasiosmus (Fr.) Kuntze 1898
  • Marasmius prasiosmus f. fagetorum Britzelm. 1897
  • Marasmius prasiosmus (Fr.) Fr. 1838 f. prasiosmus
  • Mycena prasiosmus (Fr.) P. Kumm. 1871

Nazwę polską podali Barbara Gumińska i Władysław Wojewoda w 1985[3].

Morfologia[edytuj]

Saprotrof wytwarzający owocniki z brązowawym (o lekko czerwonawym odcieniu), blaknącym, higrofanicznym, nieco żłobkowanym i prześwitującym kapeluszem (średnicy przeważnie 2–3 cm) o blaszkowatym hymenoforze na spodzie. Blaszki mają brudnobiaławe zabarwienie, regularną tramę, są dość gęsto rozstawione i przyczepione do ciemnobrązowego (jaśniejszego przy kapeluszu), oszronionego trzonu. Charakterystyczną cechą Marasmius prasiosmus jest piekący smak i silna woń czosnku[4].

Występowanie i siedlisko[edytuj]

Notowany jest w Europie, Ameryce Północnej, Maroku, Japonii i Korei[5]. W Polsce niezbyt częsty, ale nie jest zagrożony[6].

Gatunek ten występuje w lasach liściastych, często pod dębami, na wapiennych glebach. Owocniki wytwarza w październiku i listopadzie, nie są one toksyczne dla człowieka[4].

Przypisy

  1. a b c Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-10-20].
  2. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2013-10-20].
  3. Barbara Gumińska, Władysław Wojewoda: Grzyby i ich oznaczanie. Warszawa: PWRiL, 1985. ISBN 83-09-00714-0.
  4. a b Ewald Gerhardt: Grzyby – wielki ilustrowany przewodnik. Warszawa: 2006, s. 190. ISBN 8374045132.
  5. Discover Life Maps. [dostęp 2016-01-10].
  6. Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.