Ulica Barokowa w Warszawie
| Nowe Miasto, Muranów | |||||||||||||
 Ulica Barokowa przy Długiej | |||||||||||||
| Państwo | |||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Województwo | |||||||||||||
| Miejscowość | |||||||||||||
| Długość |
50 m[1] | ||||||||||||
| Przebieg | |||||||||||||
| |||||||||||||
Położenie na mapie Warszawy  | |||||||||||||
Położenie na mapie Polski  | |||||||||||||
Położenie na mapie województwa mazowieckiego  | |||||||||||||
 52°14′52,3″N 21°00′15,8″E/52,247861 21,004389
| |||||||||||||
Ulica Barokowa – ulica w dzielnicy Śródmieście w Warszawie.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Ulica została wytyczona około roku 1937 jako uliczka wiodąca do Ogrodu Krasińskich. Jej początek przy ulicy Długiej wyznaczyła kamienica Antoniego Lasockiego, wybudowana w roku 1780, znana też pod nazwą Na Lasockiem (ul. Długa 28). Poza tą kamienicą, do wybuchu I wojny światowejprzy ulicy powstały jedynie gmach Miejskich Szkół Powszechnych (nr 7) wzniesiony w roku 1938 według projektu Karola Jankowskiego i Romualda Gutta, oraz wybudowane rok później przedszkole (nr 4) w budynku zaprojektowanym przzez Jana Łukasika.
W czasie okupacji Niemcy zaadaptowali gmach szkół na szpital Wehrmachtu (Reserve Lazarett IV). Pierwszego dnia powstania warszawskiego szpital stał się celem ataku oddziałów polskich. Natarcie zostało odparte przez Niemców, którzy w nocy z 1 na 2 sierpnia wycofali się do pałacu Krasińskich.
W dniu 6 sierpnia z fabryki mebli Kamlera przy ul. Dzielnej 72 na Woli do gmachu szkoły przy ulicy Barokowej 7 przeniosła się Komenda Główna AK. Z powodu silnego ostrzału i bombardowań oraz rosnącej aktywności oddziałów nieprzyjaciela w rejonie Ogrodu Krasińskich, 13 sierpnia Komenda przeniosła się z Barokowej do pałacu Raczyńskich[2]. 1 września ulica została opanowana przez Niemców.
Cała zabudowa ulicy została zniszczona w roku 1944, zaś kamienicę Na Lasockiem odbudowano z wprowadzeniem licznych zmian.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Mapa Warszawy [online], mapa.um.warszawa.pl [dostęp 2020-11-26].
- ↑ Robert Bielecki: Długa 7 w powstaniu warszawskim. Warszawa: Naczelna Dyrekcja Archiwów Państwowych, 1994, s. 37.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy, tom 1. Towarzystwo Opieki nad Zabytkami, 1995, s. 117. ISBN 83-902793-5-5.
- Juliusz Kulesza, Powstańcza Starówka. Ludzie i ulice.