Ulica Belgijska w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ulica Belgijska w Warszawie
Mokotów
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Przebieg
Ikona ulica.svg park Morskie Oko
Ikona ulica koniec T.svg ul. Puławska
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Ulica Belgijska w Warszawie
Ulica Belgijska w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ulica Belgijska w Warszawie
Ulica Belgijska w Warszawie
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Ulica Belgijska w Warszawie
Ulica Belgijska w Warszawie
Ziemia52°12′09,8″N 21°01′30,3″E/52,202722 21,025083

Ulica Belgijska – ulica w dzielnicy Mokotów w Warszawie, biegnąca od parku Morskie Oko do ul. Puławskiej.

Nazwa pochodzi od Belgijskiego Towarzystwa Akcyjnego Ruskiej Manufaktury, do którego należała fabryka filcu i kapeluszy znajdująca się przy ulicy[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ulica została wytyczona w roku 1895 podczas parcelacji terenów należących niegdyś do Izabeli Lubomirskiej, posiadaczki zlokalizowanego przy ul. Puławskiej pałacyku Mon Coteau, zwanego od nazwiska późniejszego właściciela pałacem Szustra.

Z racji ograniczeń budowlanych nakładanych w okolicach fortyfikacji długo posiadała drewnianą zabudowę; ruch budowlany w okolicy spowodowała dopiero liberalizacja przepisów w latach 1909–1911.

Od roku 1895 pod numerem 7 działała fabryka Mokotowska Fabryka Chemiczno-Farmaceutyczna Adolf Gąsecki i synowie, znana z wyrobu popularnego środka przeciwbólowego zwanego kogutkiem. W latach 1936–1937 zabudowania fabryczne zostały rozbudowane o należącą do firmy kamienicę, którą zaprojektował architekt Teodor Bursche. Zakład funkcjonował do II wojny światowej. W 1944 zabudowania fabryki zostały spalone, a po wojnie większość budynków rozebrano[2].

Do roku 1915 przy Belgijskiej wzniesiono pierwsze kamienice. W 1916 ulica znalazła się w granicach administracyjnych Warszawy.

3 sierpnia 1944 Niemcy dokonali tutaj masakry ludności cywilnej mordując kilkudziesięciu mieszkańców ulicy, co upamiętnia znajdująca się pod nr 11 tablica Tchorka[3].

Po wojnie przy ulicy zamieszkało kilkunastu reżyserów i operatorów z Wytwórni Filmowej „Czołówka”[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 137. ISBN 978-83-62189-08-3.
  2. Michał Krasucki: Warszawskie dziedzictwo postindustrialne. Warszawa: Fundacja Hereditas, 2011, s. 25. ISBN 978-83-931723-5-1.
  3. Stanisław Ciepłowski: Wpisane w kamień i spiż. Inskrypcje pamiątkowe w Warszawie XVII–XX w.. Warszawa: Argraf, 2004, s. 34. ISBN 83-912463-4-5.
  4. Jerzy Kasprzycki, Marian Stępień: Pożegania warszawskie. Warszawa: Arkady, 1971, s. 164.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]