Ulica Belgijska w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ulica Belgijska w Warszawie
Mokotów
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Długość 240 m[1]
Przebieg
Ikona ulica ślepy początek.svg 0 m park Morskie Oko
Ikona ulica koniec T.svg 240 m ul. Puławska
Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Ulica Belgijska w Warszawie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Ulica Belgijska w Warszawie”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Ulica Belgijska w Warszawie”
Ziemia52°12′09,8″N 21°01′30,3″E/52,202722 21,025083

Ulica Belgijska – ulica w dzielnicy Mokotów w Warszawie, biegnąca od parku Morskie Oko do ul. Puławskiej.

Nazwa pochodzi od Belgijskiego Towarzystwa Akcyjnego Ruskiej Manufaktury, do którego należała fabryka filcu i kapeluszy znajdująca się przy ulicy[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ulica została wytyczona w roku 1895 podczas parcelacji terenów należących niegdyś do Izabeli Lubomirskiej, posiadaczki zlokalizowanego przy ul. Puławskiej pałacyku Mon Coteau, zwanego od nazwiska późniejszego właściciela pałacem Szustra.

Z racji ograniczeń budowlanych nakładanych w okolicach fortyfikacji długo posiadała drewnianą zabudowę; ruch budowlany w okolicy spowodowała dopiero liberalizacja przepisów w latach 1909–1911. Do roku 1915 przy Belgijskiej wzniesiono pierwsze kamienice. W 1916 ulica znalazła się w granicach administracyjnych Warszawy.

Od roku 1895 pod numerem 7 działała fabryka Mokotowska Fabryka Chemiczno-Farmaceutyczna Adolf Gąsecki i synowie, znana z wyrobu popularnego środka przeciwbólowego zwanego kogutkiem. W latach 1936–1937 zabudowania fabryczne zostały rozbudowane o należącą do firmy kamienicę, którą zaprojektował architekt Teodor Bursche. Zakład funkcjonował do II wojny światowej. W 1944 zabudowania fabryki zostały spalone, a po wojnie większość budynków rozebrano[3].

3 sierpnia 1944 Niemcy dokonali tutaj masakry ludności cywilnej mordując kilkudziesięciu mieszkańców ulicy, co upamiętnia znajdująca się pod nr 11 tablica Tchorka[4].

Po wojnie przy ulicy zamieszkało kilkunastu reżyserów i operatorów z Wytwórni Filmowej „Czołówka”[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mapa Warszawy, mapa.um.warszawa.pl [dostęp 2020-11-28].
  2. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 137. ISBN 978-83-62189-08-3.
  3. Michał Krasucki: Warszawskie dziedzictwo postindustrialne. Warszawa: Fundacja Hereditas, 2011, s. 25. ISBN 978-83-931723-5-1.
  4. Stanisław Ciepłowski: Wpisane w kamień i spiż. Inskrypcje pamiątkowe w Warszawie XVII–XX w.. Warszawa: Argraf, 2004, s. 34. ISBN 83-912463-4-5.
  5. Jerzy Kasprzycki, Marian Stępień: Pożegania warszawskie. Warszawa: Arkady, 1971, s. 164.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]