Ulica Belgijska w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
ulica Belgijska
Mokotów
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Przebieg
Ikona ulica.svg Park Morskie Oko
Ikona ulica koniec T.svg ul. Puławska
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Belgijska
ulica Belgijska
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Belgijska
ulica Belgijska
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica Belgijska
ulica Belgijska
Ziemia52°12′09,8″N 21°01′30,3″E/52,202722 21,025083

Ulica Belgijska – jedna z ulic Warszawy w dzielnicy Mokotów, biegnąca od parku Morskie Oko do ul. Puławskiej.

Nazwa pochodzi od Belgijskiego Towarzystwa Akcyjnego Ruskiej Manufaktury, do którego należała fabryka filcu i kapeluszy znajdująca się przy ulicy[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ulica Belgijska została wytyczona w roku 1895 podczas parcelacji terenów należących niegdyś do Izabeli Lubomirskiej, posiadaczki zlokalizowanego przy ul. Puławskiej pałacyku Mon Coteau, zwanego od nazwiska późniejszego właściciela pałacem Szustra.

Z racji ograniczeń budowlanych nakładanych w okolicach fortyfikacji długo posiadała drewnianą zabudowę; ruch budowlany w okolicy spowodowała dopiero liberalizacja przepisów w latach 1909–1911.

Od roku 1895 pod numerem 7 działała fabryka Mokotowska Fabryka Chemiczno-Farmaceutyczna Adolf Gąsecki i synowie, znana z wyrobu popularnego środka przeciwbólowego zwanego kogutkiem. W latach 1936-37 zabudowania fabryczne zostały rozbudowane o należącą do firmy kamienicę, którą zaprojektował architekt Teodor Bursche. Zakład funkcjonował do II wojny światowej. W 1944 zabudowania fabryki zostały spalone, a po wojnie większość budynków rozebrano[2].

Do roku 1915 przy Belgijskiej wzniesiono pierwsze kamienice. W 1916 znalazła się w granicach Warszawy.

Do okresu powojennego ulica była brukowana kamieniem polnym, najciekawszym obiektem w jej otoczeniu pozostała klasycystyczna kaplica grobowa Szustrów, położona u podnóża skarpy w parku Morskie Oko. Wzniesiona w roku 1899 według projektu Wincentego Raczkiewicza, skrywa katakumby, mieszczące do roku 1945 szczątki członków rodziny Szustrów. Zdewastowany pod koniec II wojny światowej obiekt przeszedł po 1945 gruntowną renowację i jest jednym z cenniejszych zabytków Mokotowa.

3 sierpnia 1944 Niemcy dokonali tutaj masakry ludności cywilnej mordując kilkudziesięciu mieszkańców ulicy, co upamiętnia znajdująca się pod nr 11 tablica Tchorka.

Po wojnie przy ulicy zamieszkało kilkunastu reżyserów i operatorów z Wytwórni Filmowej „Czołówka”[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 137. ISBN 978-83-62189-08-3.
  2. Michał Krasucki: Warszawskie dziedzictwo postindustrialne. Warszawa: Fundacja Hereditas, 2011, s. 25. ISBN 978-83-931723-5-1.
  3. Jerzy Kasprzycki, Marian Stępień: Pożegania warszawskie. Warszawa: Arkady, 1971, s. 164.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]