Ulica Wilcza w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Wilcza
Śródmieście Południowe
Ulica Wilcza w Warszawie na odcinku pomiędzy ulicą Kruczą i Alejami Ujazdowskimi
Ulica Wilcza w Warszawie na odcinku pomiędzy ulicą Kruczą i Alejami Ujazdowskimi
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg al. Ujazdowskie
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Mokotowska
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Krucza
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Marszałkowska
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Poznańska
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Emilii Plater
Ikona ulica koniec T.svg ul. Koszykowa
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica  Wilcza
ulica Wilcza
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica  Wilcza
ulica Wilcza
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica  Wilcza
ulica Wilcza
Ziemia52°13′29,0″N 21°00′53,8″E/52,224736 21,014944

Ulica Wilcza – ulica w śródmieściu Warszawy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dawna droga narolna biegnąca włóką wójtów warszawskich, którymi w XV w. byli Wilkowie, stąd włókę nazywano Wilczą lub Na Wilczem. Nazwa ulicy, nadana w 1770, wywodzi się bezpośrednio od nazwy tej nieruchomości[1]. Inna dawna nazwa tej ulicy to Kałęczyńska.

Ok. 1765 ówczesny właściciel tych terenów, marszałek wielki koronny Franciszek Bieliński, przeprowadził parcelację gruntów i wytyczył ulicę, przy której zbudował dworki z ogrodami oraz dwa wiatraki. Po 1860 Wilcza została zabudowana domami i kamienicami, a w 1881 została przedłużona do ulicy Wielkiej (obecnie Poznańska), a następnie do Koszykowej.

Ulica jest jedną z nielicznych ulic w śródmieściu Warszawy, która na długich odcinkach po obu stronach zachowała przedwojenną zabudowę[2].

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 190. ISBN 978-83-62189-08-3.
  2. Jerzy Kasprzycki: Warszawa sprzed lat. Warszawa: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1989, s. 110. ISBN 83-7005-201-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]