Włodzimierz Dzwonkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włodzimierz Dzwonkowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

4 lutego 1880
Krasiłów

Data i miejsce śmierci

28 lutego 1954
Łódź

Profesor nauk humanistycznych
Specjalność: historia Polski XIX i pocz. XX w.
Nauczyciel akademicki
Uczelnia

Wolna Wszechnica Polska
Szkoła Nauk Politycznych w Warszawie
Uniwersytet Łódzki

Grób profesora Włodzimierza Dzwonkowskiego na Dołach w Łodzi

Włodzimierz Andrzej Franciszek Ksawery Dzwonkowski (ur. 4 lutego 1880 w Krasiłowie w gubernii wołyńskiej, zm. 28 lutego 1954 w Łodzi) – polski historyk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Stanisława i Władysławy ze Skłodowskich. Poślubił Eugenię Kasprzycką.

Studiował na wydziale prawa Uniwersytetu Warszawskiego i Noworosyjskiego w Odessie. Historię studiował we Lwowie, Lozannie i Paryżu. Jego mistrzem był Szymon Askenazy. Od 1912 wykładał na tajnych kursach w Warszawie, od 1918 w Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie i w Łodzi (1929–1935) oraz w Szkole Nauk Politycznych. W latach 1945–1949 kierował katedrą historii powszechnej Uniwersytetu Łódzkiego.

Pochowany na cmentarzu rzymskokatolickim Doły przy ul. Smutnej w Łodzi.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Akty powstania Kościuszki, 1-2, wyd. Szymon Askenazy i Włodzimierz Dzwonkowski, Kraków: Akademia Umiejętności 1918.
  • Rosja, Chiny, Mongolia w stosunkach dziejowych, Warszawa: Wydaw. Instytutu Wschodniego 1937.
  • Rosja a Polska, Warszawa: „Interim” 1991.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]