Wacław Tomalak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wacław Tomalak
podpułkownik łączności podpułkownik łączności
Data i miejsce urodzenia 8 września 1893
Ostrzeszów
Data i miejsce śmierci 8 września 1968
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1914-1934 i 1939-1946
Siły zbrojne Armia Cesarstwa Niemieckiego
Armia Wielkopolska
Wojsko Polskie
Jednostki 50 pp w Rawiczu (Rawitsch) lub Lesznie (Lissa u. Breslau), oddziały telefoniczne i telegraficzne na froncie zachodnim oraz wschodnim, Oddział IIIa sztabu Dowództwa Frontu Wielkopolskiego, Inspektorat Wojsk Łączności WP, pułk radiotelegraficzny, 3 płącz., Oddział IV SG WP, Dowództwo Okręgu Korpusu I, Wojskowy Instytut Badań Inżynieryjnych
Stanowiska komendant szkoły telefonistów, dowódca Centralnej Szkoły Podoficerskiej Wojsk Łączności
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
powstanie wielkopolskie
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Krzyż Żelazny (1813) I Klasy
Grób Wacława i Ireny Tomalaków na warszawskim Cmentarzu Powązkowskim

Wacław Tomalak (ur. 8 września 1893 w Ostrzeszowie, zm. 29 czerwca 1968 w Warszawie) – powstaniec wielkopolski, podpułkownik łączności Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Członek organizacji w KępnieTowarzystwa Gimnastycznego Sokół i niepodległościowego Towarzystwa Tomasza Zana. Gimnazjum ukończył w Kępnie, a następnie wstąpił na studia medyczne we Wrocławiu. 11 listopada 1914 został powołany do armii niemieckiej. Służbę pełnił najpierw w 50 pp w Rawiczu (Rawitsch) lub Lesznie (Lissa u. Breslau), a później w oddziałach łączności na frontach – zachodnim oraz wschodnim. W trakcie działań we Flandrii znalazł się w strefie ataku gazowego, co stało się powodem późniejszych komplikacji zdrowotnych. W armii niemieckiej ukończył kurs oficerski w zakresie telegrafii i radiotelegrafii w Grünz pod Berlinem. 6 kwietnia 1918 awansowany został do stopnia ppor. Po zwolnieniu z wojska powrócił do kraju i w styczniu 1919 wstąpił do Armii Wielkopolskiej, został promowany do stopnia ppor. przez Naczelną Radę Ludową w Poznaniu, obejmując dowództwo 2 kompanii łączności I baonu/batalionu telegraficznego Wojsk Wielkopolskich; był komendantem szkoły telefonistów, a następnie oficerem radio w Oddziale IIIa Łączności sztabu Dowództwa Frontu Wielkopolskiego. Uczestnik walk o poznańską Cytadelę.

25 maja 1919 Armia Wielkopolska podporządkowana została Naczelnemu Dowództwu WP. Awansował na kolejne stopnie wojskowe: por. 4 września 1919 i kpt. we wrześniu 1920 ze starszeństwem od 1 czerwca 1919. Według innych źródeł został formalnie zatwierdzony w stopniu ppor. dekretem Naczelnika Państwa z 17 października 1919. Przydzielony do w Warszawie. Uczestniczył w wojnie polsko-sowieckiej. Po zakończeniu działań wojennych, 17 lutego 1921 przybył do Obozu Wyszkolenia Wojsk Łączności w Zegrzu na stanowisko dowódcy Centralnej Szkoły Podoficerskiej Wojsk Łączności, skąd odszedł 31 lipca 1923. 31 marca 1924 roku awansował na majora ze starszeństwem z 1 lipca 1923 roku i 7. lokatą w korpusie oficerów łączności.

Służył w pułku radiotelegraficznym w Warszawie (1928), w 3 pułku łączności (p.o. dowódcy III batalionu radiotelegraficznego w Grudziądzu), oddziale IV Sztabu Głównego WP pełniąc obowiązki zastępcy delegata Sztabu Głównego WP przy Ministrze Poczt i Telegrafów (1928)[1], Dowództwie Okręgu Korpusu I (DOK I) w Warszawie i w 1932 roku w Wojskowym Instytucie Badań Inżynieryjnych w Warszawie[2]. 31 lipca 1934 roku ze względu na zły stan zdrowia przeniesiony został w stan spoczynku. Zatrudniony w kartelu "Centroprzewód" w Warszawie przy ul. Królewskiej 23 na stanowisku dyrektora ds. współpracy z wojskiem. W 1939 zmobilizowany z przydziałem do Ośrodka Zapasowego Wojsk Łączności[3] w Jarosławiu (?). Po przekroczeniu granicy w Zaleszczykach, internowany w Rumunii (1939-1940), d-ca szkoły łączności w Centrum Wyszkolenia Wojsk Łączności w Wersalu. Internowany w Stacji Zbornej Oficerów Rothesay na szkockiej wyspie Bute (1941)[4], d-ca pociągu pancernego broniącego wschodniego wybrzeża Wielkiej Brytanii. Po 1945 był kier. jednego z obozów Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia zdemobilizowanych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, zamieszkał w Nottingham, wrócił do kraju w 1962. Oficer w Korpusie Oficerów Łączności; ostatni stopień wojskowy – ppłk.

Był mężem Ireny Tomalak, z którą miał dwójkę dzieci: Witolda Józefa Tomalaka i Annę Krystynę Reszuto.

Pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu powązkowskim (kwatera nr 230).

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lista oficerów Wojska Polskiego z lat 1914-1939: mjr Tomalak Wacław
  2. Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 268, 839.
  3. Ośrodek zapasowy 6baonu telegraficznego – Jarosław wg Andrzej Stefański: Zmiany organizacyjne wojsk łączności w latach 1935-1939, Zegrze 2013
  4. http://polishinstitute.com/r/8b.pdf raporty dzienne Stacji Zbornej Oficerów Rothesay, s. 93