Wagary

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Na tę stronę wskazuje przekierowanie z „Dzień wagarowicza”. Zobacz też: film pt. Dzień wagarowicza.
Dzień Wagarowicza
Ilustracja
Katalońscy wagarowicze pijący piwo
Dzień 21 marca
Państwa  Polska,
 Litwa (niektóre rejony)
Typ święta szkolne
Zwyczaje ucieczka z lekcji, wagary
Upamiętnia pierwszy dzień wiosny (kalendarzowej)

Wagary, ucieczka z lekcji (łac. vagari „błąkać się, wałęsać się”) – samowolne uchylanie się od obowiązku szkolnego przez ucznia, nieuzasadniona (z punktu widzenia władz szkolnych; nieobejmująca np. choroby), jedno- lub wielokrotna, celowa oraz świadoma nieobecność ucznia na obowiązkowych zajęciach lekcyjnych.

Podział[edytuj | edytuj kod]

Mały wagarowicz, Anton Ebert, 1885
Wagarowicz, Ludwiga Knaus, 1861

Wagary można dzielić według:

  • częstotliwości:
    • okazjonalne (jednokrotna, wyjątkowa absencja w dłuższej perspektywie czasowej),
    • sporadyczne (od czasu do czasu),
    • systematyczne (regularne w dłuższej perspektywie czasowej),
    • trwałe (trwające przez dłuższy okres, np. kilka dni, tygodni, czy miesięcy).
  • formy realizacji:
    • selektywne (opuszczanie wybranych godzin lekcyjnych),
    • całkowite (nieobecność podczas całego dnia zajęć).
  • podmiotu:
    • indywidualne (jednostkowe),
    • grupowe (obejmujące grupę osób lub też całą klasę, a nawet szkołę)[1].

Można je też podzielić na instrumentalne i ucieczkowe. Te pierwsze mogą mieć charakter przygodowo-rozrywkowy, koleżeński, kompensacyjny (np. potrzeba akceptacji), a nawet przestępczy, a drugie stanowią mechanizm obronny, ucieczkę przed sytuacją konfliktową, lękową lub stresową[1].

Przeciwdziałanie[edytuj | edytuj kod]

Wagarowicz, obraz nieznanego malarza, przedstawiający karanie opuszczającego lekcje
Telefoniczna "Gorąca linia"
Pojazd policyjny Dystryktu Kolumbii ds. Wagarów i Godziny Policyjnej
Obraz Kłoda wagarowicza, Ralpha Hedleya z 1899 roku pokazuje poniżenie wagarującego

Na świecie niektóre władze szkolne walczą z problemem wagarów poprzez uruchamianie specjalnych numerów telefonicznych (tzw. "gorących linii") pod które można zgłaszać przypadki wagarów. W Dystrykcie Kolumbii (USA) istnieje Departament Policji ds. Wagarów i Godziny Policyjnej oraz specjalne wozy policyjne w celu zatrzymania młodocianych. Istnieje bowiem zakaz swobodnego przemieszczania się młodzieży na ulicach i w miejscach publicznych w określonych godzinach (zwykle nocnych).

Wagary a wiosna[edytuj | edytuj kod]

Wagary nasilają się zwłaszcza w okresie wiosennym, a potęguje je ładna, słoneczna pogoda. Jest to związane z typowym dla większości ludzi mieszkających w strefie klimatu umiarkowanego rozprężeniem wiosennym i ogromną chęcią przebywania na świeżym powietrzu w miejscu pełnym słońca, następującym po długim zimowym czasie jego braku.

W skrajnych przypadkach taka absencja może dotyczyć całej klasy szkolnej (spowodowana jest wówczas zwykle obawą przed jakimś trudnym egzaminem lub pracą klasową) lub nawet kilku klas oraz całej szkoły np. w pierwszy dzień wiosny kalendarzowej (21 marca), czego przykładem w Polsce jest obchodzone przez uczniów w tym dniu nieformalne święto Dzień Wagarowicza. Część władz szkolnych próbuje ograniczyć lub na swój sposób zalegalizować wagary w tym dniu poprzez organizację imprez szkolnych (i pozaszkolnych) oraz okolicznościowych wyjść (np. do najbliższego parku w celu uczczenia pierwszego dnia wiosny, w postaci tradycyjnego topienia Marzanny – symbolu odchodzącej zimy) .

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Małgorzata Papier, ZJAWISKO WAGAROWANIA WŚRÓD UCZNIÓW SZKÓŁ GIMNAZJALNYCH – RAPORT Z BADAŃ, w: KULTURA – PRZEMIANY – EDUKACJA. Tom II. Myśl o wychowaniu. Teorie i zastosowania edukacyjne, Wydawnictwo Uniwersytet Rzeszowskiego, Rzeszów, 2014, s. 67, ​ISBN 978-83-7996-078-1