Kangur rdzawoszyi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Walabia Bennetta)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kangur rdzawoszyi
Macropus rufogriseus
(Desmarest, 1817)
Samica z młodym w torbie lęgowej
Samica z młodym w torbie lęgowej
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada ssaki niższe
Nadrząd torbacze
Rząd dwuprzodozębowce
Rodzina kangurowate
Podrodzina kangury
Rodzaj kangur
Podrodzaj Notamacropus
Gatunek kangur rdzawoszyi
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Kangur rdzawoszyi[2], dawniej: walabia Bennetta, kangur Bennetta[3] (Macropus rufogriseus syn. Protemnodon rufogrisea) – gatunek torbacza z rodziny kangurowatych.

We wcześniejszej polskiej literaturze zoologicznej gatunek był oznaczany nazwą zwyczajową „walabia Benetta”[3][4] lub „kangur benetta”[3]. Jednak w wydanej w 2015 roku przez Muzeum i Instytut Zoologii PAN w Warszawie publikacji „Polskie nazewnictwo ssaków świata” gatunkowi nadano nazwę kangur rdzawoszyi[2].

Średniego rozmiaru ssak roślinożerny żyjący samotnie lub tworzący stada. Samce mogą osiągać ponad 20 kg wagi i długość ciała 90 cm. Młode wielkości orzecha wędruje po porodzie do torby lęgowej matki, gdzie rozwija się jeszcze przez osiem miesięcy. Kangury rdzawoszyje występują na terenach przybrzeżnych wschodniej Australii i Tasmanii. Są aktywne nocą, nad ranem lub późnym popołudniem. Żywią się głównie liśćmi i trawą. Są poławiane dla mięsa i futra, a w pobliżu farm hodowlanych są tępione jako szkodniki.

Kangury rdzawoszyje zbiegłe z niewoli tworzą trwałą populację w Wielkiej Brytanii. Przed 1945 stado kangurów rdzawoszyich hodowano też we Francji i w Sudetach celem aklimatyzacji[5].

Wyróżniono trzy podgatunki[6]:

  • M. r. rufogriseus
  • M. r. banksianus
  • M. r. fruticus

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Macropus rufogriseus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  2. 2,0 2,1 2,2 Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN w Warszawie, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Kazimierz Kowalski (redaktor naukowy), Adam Krzanowski, Henryk Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Mały słownik zoologiczny: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991. ISBN 83-214-0637-8.
  4. 4,0 4,1 Zygmunt Kraczkiewicz: SSAKI. Wrocław: Polskie Towarzystwo Zoologiczne - Komisja Nazewnictwa Zwierząt Kręgowych, 1968, s. 81, seria: Polskie nazewnictwo zoologiczne.
  5. L. Solski, 2008: Przewodnik Zoo Wrocław.
  6. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Macropus (Notamacropus) rufogriseus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 24 grudnia 2008]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Mały słownik zoologiczny: ssaki. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1978.
  2. Macropus rufogriseus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 24 grudnia 2008]
Kangur rdzawoszyi (samica)