Waldemar IV (książę Szlezwika)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Waldemar IV
książę Szlezwika
Okres od 1272
do 1312
Poprzednik Eryk I
Następca Eryk II
Dane biograficzne
Dynastia Estrydsenidzi
Data urodzenia ok. 1265
Data śmierci 1312
Miejsce spoczynku katedra św. Piotra w Szlezwiku
Ojciec Eryk I
Matka Małgorzata z Rugii
Żona Elżbieta z Saksonii-Lauenburga
od 1287
Dzieci Eryk II
Żona Anastazja ze Schwerinu
od 1306

Waldemar IV (ur. ok. 1265 r., zm. w 1312 r.) – książę Szlezwika od 1272 r.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Waldemar był starszym synem księcia Szlezwika Eryka I z dynastii Estrydsenidów i Małgorzaty, córki księcia Rugii Jaromira II. W 1272 r. odziedziczył po śmierci swego ojca południową Jutlandię (księstwo Szlezwiku). Był wówczas małoletni, w związku z czym opiekę nad nim sprawowali królowie Danii. W 1283 r. objął rządy samodzielne. Spróbował zagarną wyspę Als – jednak bez skutku, a sam został przez króla duńskiego Eryka Glippinga w 1285 r. pojmany i był uwięziony do 1286 r.

Krótko potem zamordowano króla Eryka Glippinga, a Waldemar był podejrzewany o współudział w organizacji mordu. Mimo to porozumiał się z wdową po zmarłym królu, Agnieszką, i otrzymał wszystkie terytoria, które znajdowały się pod władzą jego ojca – w tym sporne wyspy Als i Langeland oraz fragmenty południowej Fioni. Został też mianowany regentem sprawującym władzę w imieniu małoletniego syna zamordowanego Eryka, swojego kuzyna, Eryk Menveda. Jednak już w 1289 r. doszło do otwartego konfliktu między Waldemarem i matką małoletniego króla, a Waldemar sprzymierzył się z królem Norwegii Erykiem II Wrogiem Księży w wojnie przeciwko Danii. W efekcie w drugiej połowie lat 90. XIII w. Waldemar musiał ustąpić wcześniej uzyskane nabytki terytorialne, uzyskał jednak potwierdzenie Szlezwiku jako dziedzicznego lenna.

Dbał o rozwój miast i handlu. Liczne miasta w swym księstwie obdarzał przywilejami, a Haderslev otrzymało od niego prawa miejskie.

Został pochowany w katedrze w Szlezwiku.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Pierwszą żoną Waldemara była od 1287 r. Elżbieta, córka księcia Saksonii-Lauenburga Jana I. Z małżeństwa tego pochodził syn i następca Waldemara, Eryk II. Drugą żoną Waldemara była od 1306 r. Anastazja, córka hrabiego Schwerinu-Wittenburga Mikołaja I. To małżeństwo było bezdzietne. Waldemar miał też nieślubnego syna Abla.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]