Przejdź do zawartości

Wiaczesław Iwanow (wioślarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
wioślarstwo
Wiaczesław Iwanow
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

30 lipca 1938
Moskwa

Data i miejsce śmierci

5 sierpnia 2024
Moskwa

Obywatelstwo

188 cm

Dorobek medalowy
Reprezentacja  ZSRR
Igrzyska olimpijskie
złoto Melbourne 1956 wioślarstwo
(jedynka)
złoto Rzym 1960 wioślarstwo
(jedynka)
złoto Tokio 1964 wioślarstwo
(jedynka)
Mistrzostwa świata
złoto Lucerna 1962 jedynka
Mistrzostwa Europy
złoto Bled 1956 jedynka
złoto Mâcon 1959 jedynka
złoto Praga 1961 jedynka
złoto Amsterdam 1964 jedynka
srebro Vichy 1967 jedynka
brąz Duisburg 1957 jedynka
brąz Poznań 1958 jedynka
Odznaczenia
Order Honoru Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order „Znak Honoru” Order „Znak Honoru” Order „Znak Honoru” Medal „Za pracowniczą wybitność” (ZSRR) Zasłużony Mistrz Sportu ZSRR

Wiaczesław Nikołajewicz Iwanow (ros. Вячеслав Николаевич Иванов, ur. 30 lipca 1938 w Moskwie, zm. 5 sierpnia 2024 tamże[1][2]) – radziecki wioślarz (Rosjanin). Trzykrotny mistrz olimpijski, a także mistrz świata.

Wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Melbourne w 1956 roku, gdzie zdobył złoty medal w jedynkach. W finale o 5,2 sekundy wyprzedził Australijczyka Stuarta MacKenzie i o 9,3 sekundy Johna Kelly'ego z USA[3]. Na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach olimpijskich w Rzymie obronił tytuł, tym razem wyprzedzając Achima Hilla ze Wspólnej Reprezentacji Niemiec oraz Polaka Teodora Kocerkę[4]. Brał też udział w igrzyskach olimpijskich w Tokio w 1964 roku, ponownie zwyciężając w jedynkach. W finale wyprzedził Achima Hilla i Szwajcara Gottfrieda Kottmanna[5]. Jako pierwszy skiffista zwyciężył na trzech olimpiadach.

W 1962 zwyciężył na mistrzostwach świata w Lucernie, zostając pierwszym w historii oficjalnym mistrzem świata w jedynkach[6].

Ponadto zdobywał złote medale na mistrzostwach Europy w Bledzie (1956), mistrzostwach Europy w Mâcon (1959), mistrzostwach Europy w Pradze (1961) i mistrzostwach Europy w Amsterdamie (1964), srebrny na mistrzostwach Europy w Vichy (1967) oraz brązowe na mistrzostwach Europy w Duisburgu (1957) i mistrzostwach Europy w Poznaniu (1958)[7].

Jedenastokrotnie był mistrzem Związku Radzieckiego. Odznaczony Orderem Honoru, Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy, Orderem „Znak Honoru”, Medalem „Za pracowniczą wybitność” i tytułem Zasłużonego Mistrza Sportu ZSRR. Został pochowany na Cmentarzu Trojekurowskim[8].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]