Letnie Igrzyska Olimpijskie 1964

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Olympic rings without rims.svg
XVIII Letnie Igrzyska Olimpijskie

260
IO 1960 IO 1968
Stolica igrzysk  Japonia
Tokio
Liczba ekip 93
Liczba sportowców 5151
(4473 mężczyzn i 678 kobiet)
Liczba konkurencji 163 w 19 dyscyplinach
Otwarcie 10 października 1964
Oficjalne otwarcie cesarz Hirohito
Zamknięcie 24 października 1964
Przysięga olimpijska Takashi Ono (sportowcy)
Znicz olimpijski Yoshinori Sakai
Stadion Narodowy Stadion Olimpijski, Tokio
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

XVIII Letnie Igrzyska Olimpijskie (oficjalnie Igrzyska XVIII Olimpiady) odbyły się w 1964 roku w Tokio (Japonia). Były to pierwsze igrzyska olimpijskie rozgrywane na kontynencie azjatyckim. Igrzyska te były jednym z najlepiej zorganizowanych i najsprawniej przeprowadzanych w dotychczasowej historii. Dzięki zorganizowaniu igrzysk Japonia zerwała z opinią kraju imperialnego, militarnego i zrujnowanego po przegranej wojnie oraz wypromowała się na międzynarodowej arenie jako kraj nowoczesny i atrakcyjny do zagranicznych inwestycji. Przygotowania do igrzysk poprzedzone były modernizacją kraju co przejawiało się m.in. budową nowych obiektów sportowych, rozbudową metra tokijskiego i uruchomieniem shinkansenu - pierwszej na świecie superszybkej kolei. Igrzyska w „Kraju kwitnącej wiśni” stały się imprezą łączącą tradycje ze współczesnością (zastosowano m.in. najnowsze techniki pomiarów wyników). Były to także pierwsze na świecie igrzyska transmitowane w telewizji w kolorze. Po wykluczeniu przez organizatorów niektórych sportowców z Indonezji oraz Korei Północnej kraje te wycofały swoje reprezentacje. MKOL nie wyraził zgody na występ ekip RPA, co było reakcją na rasistowską (w stosunku do czarnoskórej większości) politykę rządu w Pretorii.

Do programu igrzysk wprowadzono kobiecą i męską siatkówkę oraz narodowy sport Japonii – judo. Lekkoatletyka poszerzona została o dwie nowe konkurencje: Pięciobój lekkoatletyczny (późniejszy Siedmiobój) oraz bieg na 400 metrów (obie wśród kobiet). Igrzyska olimpijskie w Tokio były rekordowe pod względem osiągniętych wyników – pobito 37 rekordów świata i 77 olimpijskich.

Państwa uczestniczące[edytuj | edytuj kod]

Państwa uczestniczące

Na Igrzyskach w Tokio zadebiutowało 15 państw: Algieria, Czad, Dominikana, Kamerun, Kongo, Libia, Madagaskar, Malezja, Mali, Mongolia, Nepal, Niger, Senegal, Tanzania (jako Tanganyika) i Zambia (jako Rodezja Północna).

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

Zdjęcie okolicy z 1989

Dyscypliny pokazowe[edytuj | edytuj kod]

Statystyka medalowa[edytuj | edytuj kod]

Trener Andrzej Piotrowski na odprawie przed olimpiadą z polskimi lekkoatletkami (od lewej): Ewa Kłobukowska, Maria Piątkowska, Irena Kirszenstein, Halina Górecka, Barbara Sobotta i Teresa Ciepły
Klasyfikacja medalowa
Lp. Państwo złoto srebro brąz razem
1  Stany Zjednoczone 36 26 28 90
2  ZSRR 30 31 35 96
3  Japonia 16 5 8 29
4  Niemcy 10 22 18 50
5  Włochy 10 10 7 27
6  Węgry 10 7 5 22
7  Polska 7 6 10 23
8  Australia 6 2 10 18
9  Czechosłowacja 5 6 3 14
10  Wielka Brytania 4 12 2 18
Zobacz pełną klasyfikację medalową





















Medale zdobyte przez Polaków[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]