Wiaczesław Lemieszew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiaczesław Lemieszew
Wzrost 178 cm
Masa ciała 74 kg
Dyscypliny boks
Dorobek medalowy
Reprezentacja  ZSRR
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Monachium 1972 boks
(waga średnia)
Mistrzostwa Europy
Złoto
Belgrad 1973 waga średnia
Złoto
Katowice 1975 waga średnia

Wiaczesław Iwanowicz Lemieszew (ros. Вячеслав Иванович Лемешев, ur. 3 kwietnia 1952 w Moskwie, zm. 27 stycznia 1996 w Moskwie) – rosyjski bokser walczący w barwach ZSRR, mistrz olimpijski z 1972 i dwukrotny mistrz Europy.

Lemieszew rozpoczął międzynarodową karierę bokserską od zwycięstwa w pierwszych mistrzostwach Europy juniorów w 1970 w Miszkolcu w wadze lekkośredniej (do 71 kg)[1]. Powtórzył ten sukces na kolejnych mistrzostwach Europy juniorów w 1972 w Bukareszcie, tym razem z wadze średniej (do 75 kg)[2].

Krótko po zdobyciu mistrzostwa Europy juniorów wystąpił na igrzyskach olimpijskich w 1972 w Monachium, gdzie w wadze średniej zdobył złoty medal, wygrywając pięć walk, w tym cztery przed czasem[3]. Wśród pokonanych był m. in. Marvin Johnson, który później został zawodowym mistrzem świata w wadze półciężkiej.

Na mistrzostwach Europy w 1973 w Belgradzie zdobył złoty medal w wadze średniej, wygrywając w półfinale z Witoldem Stachurskim i finale z Alecem Năstacem z Rumunii. Nie wystąpił na mistrzostwach świata w 1974 w Hawanie. Zastąpił go Rufat Riskijew, który zdobył złoty medal.

Ponownie zwyciężył w mistrzostwach Europy w 1975 w Katowicach. Pokonał wówczas w półfinale Jacka Kucharczyka i w finale Bernda Wittenburga z NRD. Nie zakwalifikował się na igrzyska olimpijskie w 1976 w Montrealu i zakończył karierę bokserską.

Stoczył 111 walk, a których wygrał 103[4]. Oprócz wyżej wymienionych sukcesów zwyciężył również w Mistrzostwach Armii Zaprzyjaźnionych w wadze lekkośredniej w 1971 [5].

Lemieszew był mistrzem ZSRR w 1974 w wadze półciężkiej (do 81 kg)[6], wicemistrzem w wadze średniej w 1975[7] oraz brązowym medalistą w wadze średniej w 1976[8].

Lemieszew przejawiał skłonność do nadużywania alkoholu, a po zakończeniu kariery popadł w alkoholizm[4]. Imał się różnych zajęć, ale nie potrafił utrzymać pracy[3]. Stan jego zdrowia raptownie się pogarszał, przeszedł kraniotomię. Zmarł w wieku 43 lat. Jest pochowany na Cmentarzu Wagańkowskim w Moskwie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1.European Junior Championships - Miskolc, Hungary - November 8-14 1970 (ang.). Amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 16 sierpnia 2011].
  2. 2.European Junior Championships - Bucharest, Romania - June 3-10 1972 (ang.). Amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 16 sierpnia 2011].
  3. a b Biografia Lemieszewa na stronie sports-reference.com (ang.). [dostęp 16 sierpnia 2011].
  4. a b Вячеслав Иванович Лемешев (ros.). FightNews.ru. [dostęp 16 sierpnia 2011].
  5. Piotr Osmólski: Leksykon boksu. Warszawa: Sport i Turystyka, 1989, s. 87. ISBN 83-217-2680-1.
  6. 40.Soviet Union National Championships - Izhevsk - March 23-31 1974 (ang.). Amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 16 sierpnia 2011].
  7. 41.Soviet Union National Championships - Tashkent - March 19-30 1975 (ang.). Amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 16 sierpnia 2011].
  8. 42.Soviet Union National Championships - Sverdlovsk - March 21-28 1976 (ang.). Amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 16 sierpnia 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Osmólski: Leksykon boksu. Warszawa: Sport i Turystyka, 1989, s. 87. ISBN 83-217-2680-1.
  • Jan Skotnicki: Mistrzowskie pasy. Kask, 2000.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]