Wiesław Zajączkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wiesław Zajączkowski
Poseł Wiesław Zajączkowski X kadencja.jpg
Data i miejsce urodzenia 11 lutego 1944
Łomazy
Poseł na Sejm kontraktowy
Okres od 18 czerwca 1989
do 25 listopada 1991
Przynależność polityczna Obywatelski Klub Parlamentarny
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Wiesław Marian Zajączkowski (ur. 11 lutego 1944 w Łomazach) – polski prawnik i polityk, poseł na Sejm X kadencji.

Życiorys[edytuj]

Ukończył w 1966 studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Odbył dwuletnią aplikację sądową w okręgowym Sądzie Wojewódzkim w Warszawie i zdał egzamin sędziowski. Pracę zawodową rozpoczął w Sądzie Powiatowym w Siedlcach w 1968 jako asesor. Był sędzią tego sądu do 1971, później prezesem Sądu Rejonowego w Łosicach. Od 1975 był radcą prawnym m.in. w Wojewódzkim Związku Gminnych Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Siedlcach.

W 1980 należał do członków Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego „Solidarności” „Ziemia Podlaska”, wszedł również w skład Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego oraz delegacji na I Krajowy Zjazd Delegatów „S”. Po wprowadzeniu stanu wojennego internowano go na okres prawie roku. Po zwolnieniu jako publicysta i kolporter współpracował z prasą niezależną. W 1989 został członkiem zarządu regionalnego Komitetu Obywatelskiego w Siedlcach.

W tym samym roku uzyskał mandat posła na Sejm X kadencji w okręgu Garwolin z poparciem KO. Należał do Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego. Był członkiem Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych, Komisji Polityki Gospodarczej, Budżetu i Finansów oraz Komisji Nadzwyczajnej do rozpatrzenia projektów ustaw dotyczących samorządu terytorialnego.

Bez powodzenia ubiegał się o reelekcję z ramienia Partii Chrześcijańskich Demokratów. Później zrezygnował z działalności politycznej, zajął się prowadzeniem prywatnej kancelarii radcowskiej w Siedlcach[1]. W 2005 był jednym z oficjalnych kandydatów na stanowisko prezesa Instytutu Pamięci Narodowej[2].

W 2013, za wybitne zasługi dla przemian demokratycznych w Polsce, za osiągnięcia w działalności państwowej i publicznej, odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[3].

Przypisy

  1. Była drużyna, „Gazeta Wyborcza” z 9 i 16 września 1999
  2. Komunikat z posiedzenia Kolegium Instytutu Pamięci Narodowej. ipn.gov.pl, 24 sierpnia 2005.
  3. M.P. z 2013 r. poz. 519

Bibliografia[edytuj]