Wiosna (obraz Sandra Botticellego)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wiosna
Wiosna
Autor Sandro Botticelli
Rok wykonania ok. 1470–1482
Technika wykonania tempera na desce
Rozmiar 203 × 314 cm
Muzeum Galeria Uffizi

Wiosna (La Primavera) – obraz włoskiego malarza renesansowego Sandro Botticellego.

Geneza i czas powstania obrazu[edytuj | edytuj kod]

Obraz komponował się w serie obrazów o tematyce mitologicznej, jakie stworzył po 1470 roku Botticelli w wyniku zainteresowania się kulturą antyczną, zwłaszcza postacią bogini Wenus. W tym samym okresie powstały dzieła Mars i Wenus, Narodziny Wenus i Wiosna. Według historyka Zygmunta Waźbińskiego obraz był ilustracją ziemskiego królestwa Wenus[1]. Został on zamówiony do willi di Castanello, która należała do Lorenza i Giovanniego di Perifrancesco. Czas powstania dzieła określa się w latach 1470–1482, przy czym J.R. Hale podaje przedział czasowy 1470–1480[2], Stefano Zuffi lata 1477–1482[3], Susanna Buricchi lata 1481–1482[4], a Rolf Tomana ok. roku 1482[5]. Umberto Fortis z muzeum Uffizi ocenia powstanie obrazu na lata 1477–1478[6].

Opis obrazu[edytuj | edytuj kod]

Wiosna pokazuje indywidualny i niepowtarzalny styl Botticellego poprzez płynną linię, zwiewność szat, co stwarza delikatny, liryczny i melodyjny nastrój. Najpiękniejszym elementem zdaje się jest grupa trzech Gracji (Czystość, w którą Kupidyn strzela z łuku, Piękno i Rozkosz). Z prawej strony obrazu biegnie nimfa – Chloris – którą dotyka swym powiewem Zefir – wiosenny wiatr, z której ust płyną kwiaty ozdabiające Wiosnę.

Interpretacja[edytuj | edytuj kod]

Istnieją różnorodne interpretacje tego dzieła.

  • Może być to alegoria władzy Wenus (postać centralna) – królestwo Wenus, gdzie dobro zwycięża zło – jako realizacja humanistycznej utopii, której idea popularyzowana była przez neoplatońskich filozofów z Akademii Florenckiej.
  • Istnieje hipoteza, iż obraz to alegoria miłości Giuliana Medici i zmarłej przedwcześnie (w 1476) Simonetty Vespucci (do tej nieszczęśliwej historii Botticelli często się odwoływał) lub też alegorię śmierci (przedstawionej jako podmuch Zefira; niebieskawa postać znajdująca się z prawej strony obrazu) i ponownego życia na Polach Elizejskich wspomnianej damy
  • Brzemienna Wenus i jej błogosławiący ruch ręki przypomina Madonnę, Merkury zaś św. Sebastiana (młodzieniec wyciągający dłoń do nieba, znajdujący się z lewej strony), a więc obraz może odwoływać się do religii chrześcijańskiej
  • Niektórzy historycy sztuki uważają, iż obraz jest alegorią szczęśliwych rządów Wawrzyńca Wspaniałego

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zygmunt Waźbiński: Malarstwo Quanttrocenta. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1989. ISBN 8222104332.
  • J.R.Hale: A Concise Encyclopaedia of the Italian Renaissance. London: Thames and Hudson, 1981.
  • Stefano Zuffi: Wielki Słownik Malarzy Tom I. Warszawa: HPS, 2006. ISBN 9788360688151.
  • Susanna Buricchi: Wielkie Muzea. Uffizi. Warszawa: HPS, 2007. ISBN 9788360688373.
  • Umberto Fortis: The Uffizi. A Guide the Gallery. Wenecja: Edizioni Storti, 1980. (ang.)
  • Praca zbiorowa pod redakcją Rolfa Tomana: Renesans w sztuce włoskiej. h.f.ullman, 2007. ISBN 9783833142093.