Wołoczebne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wołoczebne (chodzenie z Konopielką) – zwyczaj ludowy znany na Podlasiu, zwłaszcza na Białostocczyźnie. W dawnych czasach chłopi w Wielkanoc, chodząc od chaty do chaty, zbierali po kilka jajek, aby później zanieść je dziedzicowi do dworu ze świątecznymi życzeniami.

Na początku XX wieku młodzi chodzili po domach, składając gospodarzom życzenia, śpiewając pieśni pobożne i dyngusowe (w tym charakterystyczne dla zwyczaju pieśni wołczebne[1]), wypraszając dary. Pod oknami młodych panien ten zwyczaj przybierał charakter zalotny – śpiewano konopielkę.

Jeszcze obecnie w niektórych podbiałostockich wsiach dzieci w Wielkanoc chodzą po wołoczebnem. W świąteczny poranek idą do chrzestnej matki (bądź innych starszych członków rodziny) po drobny prezent, najczęściej pisanki i słodycze.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Gaweł „Rok obrzędowy na Podlasiu", Białystok 2013, s.152-163
  • J. Kawecki, Ludowy obchód wielkanocny „Konopielka" na Podlasiu „Literatura ludowa", nr 2-3, s.70-71
  • Franciszek Sielicki: Pieśni wołczebne. W: Słownik rodzajów i gatunków literackich. Grzegorz Gazda (red.). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012, s. 708–710.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]