Wojciech Szymańczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wojciech Szymańczyk (ur. 19 lutego 1943 w Poznaniu, zm. 22 listopada 1996 w Poznaniu) – polski łucznik, olimpijczyk z Montrealu i paraolimpijczyk z Arnhem. Syn Zenona i Eryki (z d. Bakoś).

W latach 1964–1965 należał do klubu sportowego Start Poznań, a od 1966 do 1996 do klubu Surma Poznań.

Ukończył Technikum Mechaniczne w Poznaniu, klasę o specjalności mechanik precyzyjny. W 1973 został uhonorowany tytułem Mistrz Sportu i brązowym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe. W tym samym roku został także Najlepszym Sportowcem Wielkopolski. Był żonaty i miał dwoje dzieci.

Podczas Igrzysk Olimpijskich w Montrealu w trakcie strzelania uległ kontuzji, w wyniku której pęknięta nasadka spowodowała uszkodzenie tętnicy lewego przedramienia. Był niepełnosprawny po chorobie Heinego-Medina.

Osiągnięcia sportowe[edytuj | edytuj kod]

  • 1965 - złoty medal Mistrzostw Polski Niepełnosprawnych;
  • 1967 - złoty medal Mistrzostw Polski Niepełnosprawnych;
  • 1970 - złoty medal Mistrzostw Polski Niepełnosprawnych;
  • 1971 - złoty medal Mistrzostw Polski w wieloboju indywidualnym;
  • 1973 - złoty medal Mistrzostw Polski w wieloboju indywidualnym;
  • 1973 - 4. miejsce na Mistrzostwach Świata, Grenoble (wielobój indywidualny);
  • 1974 - złoty medal Mistrzostw Polski Niepełnosprawnych;
  • 1974 - złoty medal Mistrzostw Polski w wieloboju indywidualnym;
  • 1975 - 4. miejsce na Mistrzostwach Świata, Interlaken (wielobój drużynowy - razem z Janem Popowiczem i M. Szymczakiem);
  • 1976 - 22. miejsce podczas Igrzysk Olimpijskich w Montrealu w 4-boju indywidualnym;
  • 1980 - 4. miejsce na Olimpiadzie Inwalidów w Arnhem.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]