Wydrzyk antarktyczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wydrzyk antarktyczny
Stercorarius maccormicki[1]
Saunders, 1893
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd siewkowe
Rodzina wydrzyki
Rodzaj Stercorarius
Gatunek wydrzyk antarktyczny
Synonimy
  • Catharacta maccormicki (Saunders, 1893)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

     okres lęgowy

     poza sezonem lęgowym

     prawdopodobnie poza sezonem legowym

Wydrzyk antarktyczny (Stercorarius maccormicki) – gatunek dużego ptaka morskiego z rodziny wydrzyków (Stercorariidae). Zasiedla morza w okolicach północnej Grenlandii, północno-zachodniej Ameryki Północnej oraz wokół Antarktydy. Nie jest zagrożony.

Przez część systematyków wydzielany do rodzaju Catharacta[3]. Nie wyróżnia się podgatunków[3][4].

W większości zasiedla morza, gniazduje na nieośnieżonych terenach, czasem blisko kolonii pingwinów.

Mierzy 50–55 cm i osiąga masę ciała 0,9–1,6 kg. Czarny, średnio długi i haczykowato zagięty na końcu dziób. Spód ciała, głowa i pierś piaskowobrązowe. Ciemnobrązowe, początkowo jaśniejsze skrzydła, szerokie i zaokrąglone. Ciemnoszare nogi.

Liczba odpowiednich miejsc lęgowych stale się zmienia, w związku z ingerencją człowieka i skażeniami. Składa 2 jaja. Starsze pisklę często zabija młodsze, co obniża sukces lęgowy. Zjada głównie ryby, rzadziej pisklęta i jaja pingwinów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stercorarius maccormicki, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Stercorarius maccormicki. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. a b Furness, R.W., Boesman, P. & Garcia, E.F.J.: South Polar Skua (Catharacta maccormicki). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [dostęp 2020-03-21].
  4. F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.): Noddies, gulls, terns, auks (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-03-21].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Burni, Ben Hoare, Joseph DiCostanzo, BirdLife International (mapy wyst.), Phil Benstead i inni: Encyklopedia Ptaki. Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa, 2009 ​ISBN 978-83-01-15733-3​.