Wydrzyk antarktyczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wydrzyk antarktyczny
Stercorarius maccormicki[1]
H. Saunders, 1893
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd siewkowe
Podrząd mewowce
Rodzina wydrzyki
Rodzaj Stercorarius
Gatunek wydrzyk antarktyczny
Synonimy
  • Catharacta maccormicki (H. Saunders, 1893)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

     okres lęgowy

     poza sezonem lęgowym

     prawdopodobnie poza sezonem legowym

Wydrzyk antarktyczny[3] (Stercorarius maccormicki) – gatunek dużego ptaka oceanicznego z rodziny wydrzyków (Stercorariidae). Lęgnie się na wybrzeżach Antarktydy, zwłaszcza w rejonie Morza Rossa; po sezonie lęgowym migruje na dalekie odległości i zimę spędza na północnym Atlantyku (aż po Grenlandię) i północnym Pacyfiku (aż po Alaskę)[2]. Nie jest zagrożony.

Taksonomia
Przez część systematyków wydzielany do rodzaju Catharacta[4]. Nie wyróżnia się podgatunków[4][5].
Morfologia
Mierzy 50–55 cm i osiąga masę ciała 0,9–1,6 kg. Czarny, średnio długi i haczykowato zagięty na końcu dziób. Spód ciała, głowa i pierś piaskowobrązowe. Ciemnobrązowe, początkowo jaśniejsze skrzydła, szerokie i zaokrąglone. Ciemnoszare nogi.
Biotop
W większości zasiedla morza, gniazduje na nieośnieżonych terenach, czasem blisko kolonii pingwinów.
Rozród
Liczba odpowiednich miejsc lęgowych stale się zmienia, w związku z ingerencją człowieka i skażeniami. Składa 2 jaja. Starsze pisklę często zabija młodsze, co obniża sukces lęgowy.
Pożywienie
Zjada głównie ryby, rzadziej pisklęta i jaja pingwinów.
Status
Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje wydrzyka antarktycznego za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność światowej populacji, według szacunków, mieści się w przedziale 6–15 tysięcy dorosłych osobników. Ze względu na brak dowodów na spadki liczebności bądź istotne zagrożenia dla gatunku BirdLife International uznaje trend liczebności populacji za stabilny[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stercorarius maccormicki, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b c Catharacta maccormicki, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] [dostęp 2021-09-27] (ang.).
  3. Systematyka i nazwa polska za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Stercorariidae Gray,GR, 1870 (1831) - wydrzyki - Skuas/Jaegers (Wersja: 2016-11-18). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2021-09-27].
  4. a b Furness, R.W., Boesman, P. & Garcia, E.F.J.: South Polar Skua (Catharacta maccormicki). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [dostęp 2020-03-21].
  5. F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.): Noddies, gulls, terns, auks (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-03-21].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Burni, Ben Hoare, Joseph DiCostanzo, BirdLife International (mapy wyst.), Phil Benstead i inni: Encyklopedia Ptaki. Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa, 2009 ​ISBN 978-83-01-15733-3​.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]