Zaczarowana dorożka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zaczarowana Dorożka” – rzeźba Stanisława Biżka, ustawiona w roku 1997 na placu Gałczyńskiego w Szczecinie[1]

Zaczarowana dorożka – tom poetycki Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego wydany w 1948 w Warszawie przez Spółdzielnię Wydawniczą „Czytelnik”; tom zawiera wiersze i poematy publikowane od 1946 w tygodnikach „Odrodzenie”, „Przekrój”, „Szpilki” i „Tygodnik Powszechny”, m.in. tytułowy poemat Zaczarowana dorożka[2].

Poemat Zaczarowana dorożka, dedykowany Natalii Gałczyńskiej, żonie poety, utrzymany jest w tonie nastrojowego liryzmu i żartobliwej groteski. Odtwarza podróż zaczarowaną dorożką przez nocny Kraków. Pierwowzorem zaczarowanej dorożki był fiakier nr 13 (inne źródła podają nr 6) Jan Kaczara[potrzebny przypis].

Gałczyński, przebywając w Krakowie w latach 1946–1948, lubił korzystać z tego środka lokomocji, najczęściej właśnie z dorożki Kaczary, znanego z tego, że często mówił wierszem. Zaczarowany dorożkarz, któremu wiersz Gałczyńskiego przyniósł dużą popularność, zmarł w 1980[potrzebny przypis]. Tą samą dorożką do 1985 ze złotym napisem „Zaczarowana Dorożka” jeździł syn Jana Kaczary[potrzebny przypis]. Po wypadku komunikacyjnym (zderzenie z wartburgiem) nie powróciła już na ulice Krakowa[potrzebny przypis].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pomniki i tablice w Szczecinie > Pomniki i tablice w Szczecinie. W: Oficjalny serwis Urzędu Miasta Szczecin [on-line]. www.szczecin.pl. [dostęp 2015-04-28].
  2. Literatura polska. Przewodnik encyklopedyczny. Julian Krzyżanowski (red.). T. 2: N–Ż. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1985, s. 659. ISBN 83-01-05369-0.