Zadnie Rycerowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zadnie Rycerowe (słow. Zadné Licierovo, Temná Tichá dolina[1]) – lewoboczne odgałęzienie Doliny Wierchcichej w słowackich Tatrach. Jest to polodowcowy kocioł w Liptowskich Kopach pomiędzy stokami Zadniej Garajowej Kopy (1948 m), Małej Garajowej Kopy, Wielkiej Garajowej Kopy (1979 m) i Zadniej Rycerowej Kopy. Powstał w czasie ostatniego tatrzańskiego zlodowacenia, które objęło tylko wyżej położone obszary Tatr. Rzeźbę lodowcową tych okolic w 1930 badali Janina Mastalerzówna i Mieczysław Klimaszewski. Według nich niewielkie lodowce powstające wówczas w górnych partiach Liptowskich Kop wypełzały na skraj głównego żłobu lodowcowego Doliny Cichej. Zadnie Rycerowe jest jednym z 11 takich lodowcowych kotłów w górnych partiach Doliny Cichej.

Dno i zbocza Zadniego Rycerowego w górnej części są piarżysto-trawiaste, miejscami porastające kosówką. Dawniej było wypasane przez pasterzy ze słowackiej miejscowości Kokawa, od 1948 wraz z całymi Liptowskimi Kopami stanowi niedostępny dla turystów obszar ochrony ścisłej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Wyd. Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6.
  2. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.