Zapalenie bańki odbytnicy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zapalenie odbytnicy (łac. proktitis) – stan zapalny błony śluzowej odbytnicy, zwłaszcza jej końcowego odcinka zwanego bańką, ewentualnie wraz z zajęciem górnego odcinka kanału odbytu.

Geneza i rodzaje[edytuj | edytuj kod]

Zapalenie odbytnicy może powstać w przebiegu następujących schorzeń:

Zapalenie odbytnicy może również występować jako powikłanie działań leczniczych, takich jak antybiotykoterapia lub radioterapia (po naświetlaniach terapeutycznych np. w przypadku raka odbytnicy lub prostaty).

Przebieg i objawy[edytuj | edytuj kod]

Zapalenie odbytnicy może mieć przebieg ostry lub przewlekły. Objawami mogą być: ropny, krwisty bądź śluzowy wyciek z odbytu, ostre i przewlekłe bóle, parcie na stolec (łac. tenesmus), nierzadko bolesne. Rektoskopowo uwidacznia się ostre przekrwienie śluzówki odbytnicy i kanału odbytu, która łatwo ulega uszkodzeniu, a także nadżerki i/lub owrzodzenia z treścią ropną.

Rozpoznanie[edytuj | edytuj kod]

Diagnostyka polega na zebraniu dokładnego wywiadu (leczenie antybiotykami, naświetlaniami, zachowania seksualne) na tradycyjnym badaniu proktologicznym oraz badaniu rektoskopowym lub proktoskopowym kanału odbytu i odbytnicy, a w przypadku podejrzenia infekcji także pobraniu wymazu do analizy mikrobiologicznej. Podejrzenie przewlekłej zapalnej choroby jelita grubego wymaga przeprowadzenia kolonoskopii z pobraniem wycinków do badania histopatologicznego. W przypadku stwierdzenia infekcyjnego zapalenia odbytnicy nieodzowne jest wykluczenie współistniejącego zakażenia HIV oraz przebadanie partnera seksualnego osoby chorej.

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Przypadki infekcyjne wymagają leczenie antybakteryjnego lub antywirusowego. Leczeniu powinien poddać się również partner seksualny. Przypadki nieinfekcyjne wymagają odstawienia lub zmiany antybiotyku. Zapalenia po radioterapii są wyjątkowo trudne do leczenia.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]