Zielononóżka kuropatwiana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kura
Kogut
Pisklęta

Zielononóżka kuropatwianapolska rasa kur ogólnoużytkowych wyhodowana na przełomie XIX i XX wieku[potrzebny przypis].

W 1899 dr Bronisław Obfidowicz jako pierwszy wyszukał i opisał rasę dawnych kur polskich pod nazwą zielononóżka kuropatwiana (tzw. „polska zielononóżka”) w czasopiśmie „Hodowca Drobiu” w 1899 roku[1] (w większości współczesnych publikacji podano datę 1879)[2][3][4]), wspomagając tym samym starania C. K. Towarzystwa Rolniczego z Krakowa ukierunkowane na odnalezienie jednolitego typu kury krajowej[5].

W 1923 roku ustalono w Polsce wzorzec tej rasy. Pod koniec lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku stanowiła 30% stanu pogłowia kur, ale obecnie rasa ta występuje w stadach zachowawczych i hodowlach amatorskich. Koguty ważą 2,2–2,7 kg, zaś kury 1,8–2,3 kg. Nieśność to 140–180 jaj rocznie[6].

Uważa się, że jest to stara rasa, bardziej podobną do dzikiego przodka kury domowej - kura bankiwa niż większości współczesnych odmian kur[7].

Ubarwienie kogutów zasadniczo różni się od skromnego ubarwienia kur. Kogut ma duży, pojedynczy grzebień, policzki i zausznice są czerwone, oczy o pomarańczowej tęczowce. Pióra na piersi, brzuchu, udach oraz pokrywy skrzydeł są czarne. Sterówki oraz sierpówki ogona są metalicznie czarne z zielonkawym połyskiem. Grzywa i siodło pomarańczowe. Skok nagi, zielony, u starszych osobników szarozielony.

Dojrzałość płciową kury osiągają w wieku sześciu miesięcy. Występuje także forma albinotyczna.

Rasa nie nadaje się do chowu wielkostadnego. W stadach większych niż 50 sztuk przejawia zdolności do kanibalizmu i pterofagii. Nadaje się do chowu w małych stadach gospodarskich (do własnego użytku).

Jaja[edytuj]

Jaja od zielononóżek mają zazwyczaj mniejszą zawartość cholesterolu od jaj innych ras kur.[8]

Przypisy

  1. Sprawozdanie Wydziału I-go Galicyjskiego Towarzystwa Chowu Drobiu i Królików w Jarosławiu za rok 1900. Jarosław: Galicyjskie Towarzystwo Chowu Drobiu i Królików, 1901, s. 4.
  2. Katarzyna Cywa-Benko. Drób ozdobny. Zielononóżka kuropatwiana. „Fauna & Flora”, s. ?, Nr 9 (32) z 2001. 
  3. Ewa Borycka-Wypukoł: Między nami – po prostu zielononóżka. optymalni.nazwa.pl. [dostęp 2016-09-07].
  4. Zielononóżka kuropatwiana Z-11. bioroznorodnosc.izoo.krakow.pl. [dostęp 2016-09-07].
  5. Sprawozdanie Wydziału I-go Galicyjskiego Towarzystwa Chowu Drobiu, Gołębi i Królików w Jarosławiu za rok 1905. Jarosław: Galicyjskie Towarzystwo Chowu Drobiu i Królików, 1906, s. 6.
  6. Hodowla zielononóżek. www.hodowle.eu. [dostęp 2010-10-08].
  7. M. Siwek, D. Wragg, A. Sławińska, M. Malek i inni. Insights into the genetic history of Green-legged Partridgelike fowl: mtDNA and genome-wide SNP analysis. „Animal Genetics”. 44 (5), s. 522-532, 2013-08-01. DOI: 10.1111/age.12046. ISSN 1365-2052. PMID: 23611337. PMCID: PMC3793231 (ang.). [dostęp 2015-10-25]. 
  8. Katarzyna Cywa-Benko, Józefa Krawczyk, Stanisław Wężyk. Poziom cholesterolu w jajach rodzimych ras kur. „Przegląd Hodowlany, Zesz. Nauk. PTZ”, s. 268-270, 2000.