Przejdź do zawartości

Zimorodek białoczelny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Zimorodek białoczelny
Ceyx pusillus[1]
Temminck, 1836
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ptaki

Podgromada

Neornithes

Infragromada

ptaki neognatyczne

Rząd

kraskowe

Rodzina

zimorodkowate

Podrodzina

zimorodki

Rodzaj

Ceyx

Gatunek

zimorodek białoczelny

Synonimy
  • Alcedo pusilla (Temminck, 1836)
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]

Zimorodek białoczelny[3] (Ceyx pusillus) – gatunek małego, nadwodnego ptaka z rodziny zimorodkowatych (Alcedinidae). Występuje w północnej i północno-wschodniej Australii, na Nowej Gwinei, Archipelagu Bismarcka, Wyspach Salomona i Molukach Północnych (Indonezja). Nie jest zagrożony. Nie wędruje.

Morfologia

[edytuj | edytuj kod]

Wygląd

[edytuj | edytuj kod]

Brak dymorfizmu płciowego. Każdy czarny element, z wyjątkiem lotek, matowy. Głowa fioletowogranatowa, z białym obszarem między okiem a czarnym czołem. Na karku, w zgięciu głowy, po każdej stronie jeden biały pasek. Są ze sobą i z dziobem czarno połączone. Obszar nasady dzioba również czarny. Oczy czarne, dziób ciemnoszary na końcu jasnokremowobiały. Gardło, pierś, brzuch i pokrywy podogonowe białe. Boki także, lecz przy skrzydłach jeszcze granatowe. Nogi szare z jaśniejszymi pazurami. Granatowe sterówki są niesamowicie krótkie. Skrzydła zaokrąglone, niebieskie, ale pierwsze ich pióra mają czarne początki. Pokrywy zakrywające lotki czarne, z dwoma niebieskimi przy wewnętrznym brzegu skrzydła. Lotki czarne. Wierzch ciała i kuper matowo granatowe, pokrywy nadogonowe matowobiałe. Młode mają zielonkawy grzbiet i płowe plamki nad okiem.

Wymiary

[edytuj | edytuj kod]
  • długość ciała: 11–13 cm
  • masa ciała: 10–15 g

Ekologia i zachowanie

[edytuj | edytuj kod]

Biotop

[edytuj | edytuj kod]

W bliskości strumieni wilgotnych, nizinnych lasów równikowych. Potrzebuje obszarów cienistych, ze zwieszającą się roślinnością. Poza tym okolice jezior i estuariów, szczególnie nadmorskie namorzyny. Poza tym zadrzewione kanały i (rzadko) ogrody.

Pożywienie

[edytuj | edytuj kod]

Zjada małe ryby, larwy owadów, małe skorupiaki i krewetki. Czekając na złowienie, siedzi na niskim punkcie obserwacyjnym, często kiwa głową i dyga skrzydłami. Gdy zobaczy zdobycz, nurkuje do wody, łapie ją i wraca do czatowni.

Rozród

[edytuj | edytuj kod]

Lęgi mają miejsce przez całą porę deszczową, najwięcej jest ich w styczniu. Ptak wydłubuje albo wykopuje miejsce do lęgu, w termitierze, na brzegu strumienia lub w przegniłym drewnie. Składa 3–5 jaj. Rodzice oboje karmią pisklęta, co ok. 5 minut.

Status i ochrona

[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje zimorodka białoczelnego za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako szeroko rozpowszechniony i lokalnie pospolity. Globalny trend liczebności populacji uznawany jest za spadkowy ze względu na wycinkę namorzynów[2].

Podgatunki

[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono 9 podgatunków, które różnią się ubarwieniem[4][5]:

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Alcedo pusilla, [w:] Integrated Taxonomic Information System [dostęp 2014-08-02] (ang.).
  2. a b Ceyx pusillus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
  3. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Alcedininae Rafinesque, 1815 - zimorodki (wersja: 2020-01-11). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2021-07-13].
  4. D. Lepage: Avibase. Światowa Baza Danych Ptaków. [dostęp 2019-11-23]. (ang.).
  5. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Rollers, ground rollers, kingfishers. IOC World Bird List (v11.1). [dostęp 2021-07-13]. (ang.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • David Burni, Ben Hoare, Joseph DiCostanzo, BirdLife International (mapy wyst.), Phil Benstead i inni: Encyklopedia Ptaki. Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa, 2009 ISBN 978-83-01-15733-3.

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]