Zimorodek białoczelny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zimorodek białoczelny
Ceyx pusillus[1]
Temminck, 1836
Zimorodek białoczelny
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Nadrząd neognatyczne
Rząd kraskowe
Rodzina zimorodkowate
Podrodzina zimorodki
Rodzaj Ceyx
Gatunek zimorodek białoczelny
Synonimy
  • Alcedo pusilla (Temminck, 1836)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Zimorodek białoczelny (Ceyx pusillus) – gatunek małego, nadwodnego ptaka z rodziny zimorodkowatych (Alcedinidae). Występuje w Papui-Nowej Gwinei, Australii, na wyspie Moluki Północne w Indonezji i w Papui. Nie jest zagrożony. Nie wędruje.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Cechy gatunku[edytuj | edytuj kod]

Brak dymorfizmu płciowego. Każdy czarny element, z wyjątkiem lotek, matowy. Głowa fioletowogranatowa, z białym obszarem między okiem a czarnym czołem. Na karku, w zgięciu głowy, po każdej stronie jeden biały pasek. Są ze sobą i z dziobem czarno połączone. Obszar nasady dzioba również czarny. Oczy czarne, dziób ciemnoszary na końcu jasnokremowobiały. Gardło, pierś, brzuch i pokrywy podogonowe białe. Boki także, lecz przy skrzydłach jeszcze granatowe. Nogi szare z jaśniejszymi pazurami. Granatowe sterówki są niesamowicie krótkie. Skrzydła zaokrąglone, niebieskie, ale pierwsze ich pióra mają czarne początki. Pokrywy zakrywające lotki czarne, z dwoma niebieskimi przy wewnętrznym brzegu skrzydła. Lotki czarne. Wierzch ciała i kuper matowo granatowe, pokrywy nadogonowe matowobiałe. Młode mają zielonkawy grzbiet i płowe plamki nad okiem.

Wymiary[edytuj | edytuj kod]

  • długość ciała: 11–13 cm
  • waga: 10-15 g

Biotop[edytuj | edytuj kod]

W bliskości strumieni wilgotnych, nizinnych lasów równikowych. Potrzebuje obszarów cienistych, ze zwieszającą się roślinnością. Poza tym okolice jezior i estuariów, szczególnie nadmorskie namorzyny. Poza tym zadrzewione kanały i (rzadko) ogrody.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Zjada małe ryby, larwy owadów, małe skorupiaki i krewetki. Czekając na złowienie, siedzi na niskim punkcie obserwacyjny, często kiwa głową i dyga skrzydłami. Gdy zobaczy zdobycz, nurkuje do wody, łapie ją i wraca do czatowni.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Lęgi mają miejsce przez całą porę deszczową, najwięcej jest ich w styczniu. Ptak wydłubuje albo wykopuje miejsce do lęgu, w termitierze, na brzegu strumienia lub w przegniłym drewnie. Składa 3-5 jaj. Rodzice oboje karmią pisklęta, co ok. 5 minut.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Podgatunki[3][edytuj | edytuj kod]

Jest 9 podgatunków, które różnią się ubarwieniem:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Alcedo pusilla, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2014-08-02]
  2. Ceyx pusillus. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. D. Lepage: Avibase. Światowa Baza Danych O Ptakch (pol.). 2003. [dostęp 18 czerwca 2009].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Burni, Ben Hoare, Joseph DiCostanzo, BirdLife International (mapy wyst.), Phil Benstead i inni: Encyklopedia Ptaki. Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa, 2009 ​ISBN 978-83-01-15733-3​.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]