Zond 1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zond 1
Zond1.gif
Inne nazwy 3MW-1 4, S00785
Zaangażowani OKB-1 (ZSRR)
Indeks COSPAR 1964-016D
Rakieta nośna Mołnia 8K78M
Miejsce startu Bajkonur, Kazachska SRR
Cel misji Wenus
Orbita (docelowa, początkowa)
Okrążane ciało niebieskie Słońce
Perycentrum 0,652 j.a.
Apocentrum 1,001 j.a.
Okres obiegu 274 d
Nachylenie 3,7°
Czas trwania
Początek misji 2 kwietnia 1964 (02:42 UTC)
Koniec misji 14 maja 1964
Wymiary
Masa całkowita 890 kg

Zond 1 (ros. Зонд 1) – radziecka sonda kosmiczna (typu 3MW-1) wysłana w kierunku planety Wenus. Seria (trzech) radzieckich sond kosmicznych wysyłanych od 1964 roku w celu badania przestrzeni kosmicznej i wypróbowania techniki dalekich lotów kosmicznych[1]. Charakterystyczną cechą tych obiektów była dwuczęściowa budowa. Składały się z dwóch zasadniczych, próżnioszczelnych członów: orbitalnego i planetarnego[2].

Misja[edytuj | edytuj kod]

Zond 1 została wystrzelona 2 kwietnia 1964 roku z kosmodromu Bajkonur w Kazachstanie. Masa sondy wynosiła około 890 kg. Była wyposażona w system astronawigacji (według Słońca, Ziemi i gwiazdy Canopus) i korekcyjne silniki rakietowe. Zasilanie aparatury naukowej z baterii słonecznych. Układ termoregulacji cieplnej był obliczony na pracę w różnych odległościach od Słońca[3]. Przeznaczona do badania międzyplanetarnej przestrzeni kosmicznej została wprowadzona na orbitę parkingową, z której 3 kwietnia 1964 roku została skierowana w kierunku Wenus. Sonda została obrócona w przestrzeni i przyjęła określone położenie względem gwiazd. Na sygnał z Ziemi uruchomione zostały silniki „Sondy-1” umożliwiające zwiększenie prędkości. Manewr ten nastąpił w odległości około 560 tys. km od Ziemi[4]. W trakcie lotu przeprowadzono dwie korekty trajektorii, przy czym drugą dokonano w odległości 13 mln km od Ziemi[1]. Minęła planetę 14 lipca 1964 roku w odległości 99 779 km[5], lecz w skutek awarii nadajnika radiowego nie przekazała żadnych danych, pozostając na orbicie heliocentrycznej. Komunikacja ze statkiem urwała się po 14 maja 1964 roku.

Jednym z przyrządów naukowych na pokładzie sondy był detektor energetycznych cząstek elementarnych przygotowany przez wydział teoretycznej i stosowanej fizyki kosmicznej Instytutu Fizyki Jądrowej imienia Skobielcyna, na Uniwersytecie Moskiewskim. Przyrządy tego typu wyniesiono również na innych radzieckich sondach typu Łuna, Mars, Wenera, Wega czy Fobos. Detektor rejestrował protony o energiach powyżej 30 MeV.

Cele[edytuj | edytuj kod]

  • badania przestrzeni kosmicznej
  • testy urządzeń pokładowych i łączności dalekosiężnej
  • zbliżenie do Wenus

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Edmund Staniewski, Ryszard Pawlikowski: 15 lat podboju kosmosu 1957– 1972. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1974, s. 120.
  2. Olgierd Wołczek: Loty międzyplanetarne. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1973, s. 235, seria: Biblioteka Problemów.
  3. Praca zbiorowa: Kosmonautyka. Ilustrowana Encyklopedia dla wszystkich. Warszawa: Wydawnictwo Naukowo-Techniczne, 1971, s. 410, seria: Ilustrowana Encyklopedia Techniki dla Wszystkich.
  4. Andrzej Marks. Nowy radziecki próbnik -Sonda-1. „Astronautyka”. 3(23), s. 11, 1964. Polskie Towarzystwo Astronautyczne (pol.). 
  5. James Harford: Siergiej Korolow. O krok od zwycięstwa w wyścigu na Księżyc. Warszawa: Prószyński i S-ka SA, s. 167. ISBN 83-7469-165-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]