Zygmunt Antoniewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zygmunt Antoniewicz
podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 17 września 1874
Kowalewo Pomorskie, Cesarstwo Niemieckie
Data i miejsce śmierci 9 maja 1919
w drodze ze Lwowa do Poznania, II Rzeczpospolita
Przebieg służby
Lata służby ok. 1914-1919
Siły zbrojne Armia Cesarstwa Niemieckiego
Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Powstanie wielkopolskie
Wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

Zygmunt Antoniewicz (ur. 17 września 1874 w Kowalewie Pomorskim[1], zm. 9 maja 1919 w drodze ze Lwowa do Poznania) – polski żołnierz i malarz ormiańskiego pochodzenia, uczestnik I wojny światowej, powstania wielkopolskiego i wojny polsko-bolszewickiej. Podpułkownik Wojska Polskiego[2]. Kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 17 września 1874 w Kowalewie Pomorskim w rodzinie polskiego Ormianina, podpułkownika Michała Wacława Antoniewicza i austriackiej Ormianki Augusty von Wolf (Kajlkeri/ԳԱՅԼՔԵՐԻ). Po ukończeniu gimnazjum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, studiował sztuki piękne. Pracował jako malarz[3].

Po wcieleniu do armii pruskiej odbył służbę wojskową i walczył na wielu frontach I wojny światowej, po czym został oficerem powstania wielkopolskiego. Po zwycięstwie powstania, za radą przyjaciela rodziny i głównodowodzącego powstania, generała Józefa Dowbor-Muśnickiego, przeszedł do Wojska Polskiego. Wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej i jako oficer w dniu 6 maja 1919 roku pod Lwowem został ciężko ranny.

Zmarł 9 maja 1919 w drodze do Poznania w wieku 44 lat. Rozkazem marszałka Józefa Piłsudskiego uznano go za Poległego na Polu Chwały i pośmiertnie odznaczono Orderem Virtuti Militari. Został pochowany na Cmentarzu Bohaterów na stokach Cytadeli Poznańskiej – na jego własne życzenie – wśród towarzyszy broni na parceli powstańców wielkopolskich.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

26 maja 1904 w Toruniu ożenił się z Józefą Kurzyńską[3] (1877-1956)[1]. Mieli sześcioro dzieci: Janinę (ur. 1905), Halinę Leokadię (1906[3]-1991), Zdzisława (1908-1984; dziennikarza, trenera i sędziego sportowego), Janusza (1912-1991), Urszulę (1915-2000) i Tadeusza (ur. 1915).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Rodzina Antoniewiczów – spis ludności – Akta Miasta Poznania [dostęp z dnia: 2016-04-12]
  2. Projekty PiS w rocznicę stanu wojennego (Niezależna – 13/12/2011) – Roland von Bagratuni [dostęp z dnia: 2016-04-12]
  3. a b c Antoniewiczowie. W: Teki Dworzaczka [on-line]. Biblioteka Kórnicka PAN. [dostęp 2014-10-05].