Zygmunt Sioda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zygmunt Konstanty Sioda
Ilustracja
Zygmunt Sioda około 1935 roku
Data i miejsce urodzenia 18 lutego 1889
Zelle koło Berlina
Data i miejsce śmierci 30 października 1944
obóz koncentracyjny Gross Rosen
Poseł na Sejm IV kadencji
(II Rzeczypospolitej)
Okres od 1935
do 1938
Przynależność polityczna OZN
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Wielkopolski Krzyż Powstańczy

Zygmunt Konstanty Sioda (ur. 18 lutego 1889 w Zelle koło Berlina, zm. 30 października 1944 w obozie koncentracyjnym Gross Rosen) – polski adwokat, działacz społeczny, poseł na Sejm IV kadencji (1935-1938) w II Rzeczypospolitej, członek Zarządu Głównego Związku Weteranów Powstań Narodowych R.P. 14/19[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył, zdając maturę w 1907 roku, Gimnazjum im. św. Marii Magdaleny w Poznaniu, następnie studiował prawo na uniwersytetach w Genewie, Paryżu i we Wrocławiu, gdzie zdał egzamin referendarski w 1910 roku.

Od 1910 do 1914 roku pracował jako referendarz w sądach w Dorum, Lüneburgu i Wrocławiu.

W latach 1912–1913 odbył służbę wojskową, a w latach 1914–1918 walczył w armii niemieckiej na frontach francuskim, rosyjskim i włoskim. W 1917 roku został dowódcą baterii.

W 1919 roku wziął udział w powstaniu wielkopolskim, walcząc w rejonie Bydgoszczy. W latach 1920–1922 służył w sztabie Dowództwa Okręgu Korpusu Poznań, najpierw jako szef uzbrojenia, następnie zastępca szefa artylerii. Został przeniesiony do rezerwy w 1922 roku w stopniu podpułkownika.

Od 1922 roku pracował jako adwokat w Bydgoszczy. Był prezesem bydgoskiego Koła Adwokatów i delegatem Rady Adwokackiej na okręg bydgoski.

W latach 1926–1933 był radnym miasta Bydgoszczy, prezesem zarządu powiatowego Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny oraz wiceprezesem lokalnego koła Związku Oficerów Rezerwy RP[2].

W wyborach parlamentarnych w 1935 roku został wybrany posłem na Sejm IV kadencji (1935-1938) 37 619 głosami z okręgu nr 100, obejmującego powiaty: bydgoski – miejski, bydgoski, wyrzyski i chodzieski. W kadencji tej pracował w komisjach: budżetowej, prawniczej i regulaminowej[3][4].

W 1937 roku został prezesem miejskiej organizacji OZN w Bydgoszczy

Brał udział w kampanii wrześniowej, w 1940 roku wyjechał do Warszawy, gdzie pracował w strukturach ZWZ-AK. Został aresztowany w czasie powstania warszawskiego i wywieziony do obozu koncentracyjnego Gross Rosen, gdzie zmarł[5].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie rodzinne[edytuj | edytuj kod]

Był synem Antoniego (nauczyciela gimnazjalnego) i Zoffi z domu Zborowskiej. Ożenił się ze Stefanią Fischoeder, miał 2 dzieci: Izabelę i Zbigniewa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Związku Weteranów Powstań Narodowych R. P. 1914/19 w Poznaniu Cz.2: Sprawozdanie Zarządu Głównego Związku Weteranów Powstań Narodowych R. P. 1914/19 za rok 1935, s. 167.
  2. Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 667. reprint Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa, 1984
  3. Scriptor (opr.): Sejm i Senat 1935–1938 IV kadencja. Warszawa: nakładem Księgarni F. Hoesicka, 1936, s. 291.
  4. a b Antoni Dudek: Sioda Zygmunt Konstanty. W: Polski Słownik Biograficzny. T. 37: Silberschein Adolf– Skaradkiewicz Patrycy. Warszawa – Kraków: Polska Akademia Nauk – Instytut Historii im. Tadeusza Manteuffla, 1997, s. 553-554. ISBN 83-86301-43-0.
  5. Biblioteka sejmowa – Parlamentarzyści RP: Zygmunt Sioda. [dostęp 2012-07-14].