Antoni Dudek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy politologa i historyka. Zobacz też: Antoni Dudek – franciszkanin.
Antoni Dudek
Antoni Dudek
Antoni Dudek
Data i miejsce urodzenia 17 października 1966
Kraków
Zawód politolog
Tytuł profesor nauk humanistycznych
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"
Wikicytaty Antoni Dudek w Wikicytatach

Antoni Kazimierz Dudek (ur. 17 października 1966 w Krakowie) – polski politolog, profesor nauk humanistycznych, członek Rady Instytutu Pamięci Narodowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1990 ukończył studia w Instytucie Nauk Politycznych i Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1994 uzyskał stopień doktora nauk politycznych na podstawie pracy dotyczącej polityki władz PRL wobec Kościoła katolickiego w latach 1956–1970. W 2004 habilitował się na Wydziale Studiów Międzynarodowych i Politycznych UJ na podstawie rozprawy Reglamentowana rewolucja. Rozkład dyktatury komunistycznej w Polsce 1988–1990[1]. Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2009 prezydent Lech Kaczyński nadał mu tytuł profesora nauk humanistycznych[2].

Antoni Dudek został pracownikiem naukowym Instytutu Nauk Politycznych i Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Instytutu Pamięci Narodowej. W obu tych instytucjach doszedł do stanowiska profesora nadzwyczajnego[1]. Od września 2000 pracował w Biurze Edukacji Publicznej IPN na stanowisku naczelnika Wydziału Badań Naukowych, Dokumentacji i Zbiorów Bibliotecznych. Od lutego 2006 do kwietnia 2010 był doradcą prezesa IPN Janusza Kurtyki. W 2011 został wybrany przez Sejm w skład nowo powołanej Rady IPN[3]. Został także członkiem Rady Konsultacyjnej Centrum Monitoringu Wolności Prasy Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich[4].

Zajmuje się najnowszą historią polityczną Polski oraz jej współczesnym systemem politycznym. Autor i współautor kilkunastu książek oraz kilkuset artykułów poświęconych przede wszystkim historii najnowszej, w latach 2002–2009 był członkiem redakcji półrocznika „Pamięć i Sprawiedliwość”. Publikował m.in. w tygodniku „Wprost” oraz w „Rzeczpospolitej” i „Dzienniku”. Na antenie TVP Historia od maja 2007 do maja 2009 prowadził program publicystyczny Kulisy III RP. Był konsultantem kilku filmów dokumentalnych i seriali telewizyjnych (m.in. Gry wojenne)[5]. Od 2013 publikuje w miesięczniku „W Sieci Historii”.

Odznaczony Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2005)[6] oraz Złotym Krzyżem Zasługi (2007)[7].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Bolesław Piasecki. Próba biografii politycznej (1990, współautor Grzegorz Pytel)
  • Bez wahania, Wywiad-rzeka z Leszkiem Moczulskim (1993, współautor Maciej Gawlikowski)
  • Państwo i Kościół w Polsce 1945–1970 (1995).
  • Walki uliczne w PRL 1956–1989 (1999, współautor Tomasz Marszałkowski)
  • Ślady PeeReLu (2000)
  • Pierwsze lata III Rzeczypospolitej 1989–2001 (2002)
  • Komuniści i Kościół w Polsce 1945–1989 (2003, współautor Ryszard Gryz)
  • Reglamentowana rewolucja. Rozkład dyktatury komunistycznej w Polsce 1988-1990 (2004)
  • Historia polityczna Polski 1989–2005 (2007)
  • PRL bez makijażu (2008)
  • Utopia nad Wisłą. Historia Peerelu (2008, współautor Zdzisław Zblewski)
  • Zmierzch dyktatury. Polska lat 1986–1989 w świetle dokumentów, tom 1 (2009), tom 2 (2010)
  • Polska 1989–2009. Ilustrowany komentarz historyczny (2009, współautor Paweł Śpiewak)
  • Instytut. Osobista historia IPN (2011)
  • Historia polityczna Polski 1989–2012 (2013)

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Antoni Dudek w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2013-02-12].
  2. Marszałek Sejmu powołał nowych profesorów. prezydent.pl, 9 czerwca 2010. [dostęp 2013-02-12].
  3. Sejm wybrał pięciu członków Rady IPN. rmf24.pl, 18 marca 2011. [dostęp 2013-02-12].
  4. Historia CMWP. freepress.org.pl. [dostęp 2013-12-11].
  5. Antoni Dudek w bazie filmpolski.pl. [dostęp 2013-02-12].
  6. Historycy odznaczeni medalami „Gloria Artis”. naukawpolsce.pap.pl, 14 grudnia 2005. [dostęp 2013-02-12].
  7. M.P. z 2008 r. Nr 5, poz. 59

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]