İznik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
İznik (Nicea)
Państwo  Turcja
Prowincja Bursa
Powierzchnia 753 km²
Populacja (2007)
• liczba ludności
• gęstość

22 179
59 os./km²
Nr kierunkowy 0224
Kod pocztowy 16 860
Tablice rejestracyjne 16
Położenie na mapie Turcji
Mapa lokalizacyjna Turcji
İznik (Nicea)
İznik (Nicea)
Ziemia 40°25′44″N 29°43′10″E/40,428889 29,719444
Strona internetowa

İznik, w starożytności i średniowieczu Nicea (stgr. Νίκαια, łac. Nicaea)miasto na półwyspie Azja Mniejsza, niedaleko od Morza Marmara i Stambułu. Obecnie na terenie Turcji, w starożytności i średniowieczu w Bitynii. Odbyły się w nim dwa sobory (w roku 325 i 787). Po opanowaniu Konstantynopola przez krzyżowców i utworzeniu na ziemiach bizantyńskich Cesarstwa Łacińskiego w roku 1204, Nicea stała się stolicą Cesarstwa Nicejskiego i ośrodkiem odrodzenia Cesarstwa Bizantyńskiego. Miasto padło łupem Turków w roku 1331.

Ceramika z İzniku

W 325 roku cesarz rzymski Konstantyn Wielki zwołał do Nicei wielki zjazd ponad 300 biskupów. Ustalono wówczas powszechnie do dzisiaj obowiązujące wyznanie wiary tzw. "Credo nicejskie". Drugi sobór miał miejsce w 787 i dotyczył spraw dyscyplinarnych.

Podczas I wyprawy krzyżowej (1096-1099) Nicea była pierwszą większą twierdzą zdobytą przez krzyżowców (19 czerwca 1097 r.). Jak opisuje jeden z uczestników I krucjaty Albert z Akwizgranu "Niceę dobrze chronił teren i przemyślne fortyfikacje. Naturalną barierę stanowiło rozległe jezioro obmywające jej mury oraz wody fosy zasilanej przez strumienie. Budowniczowie otoczyli miasto potężnymi murami, tak że mogło się nie obawiać ani szturmu, ani siły żadnej machiny". Mury Nicei miały ponad 5 km długości, około 10 metrów wysokości i więcej niż 100 baszt.

W XV wieku[1] sułtan Mehmed I sprowadził tutaj mistrzów ceramiki z całej Persji dając początek rozwoju produkcji ceramiki w mieście. Szczyt rozwoju przypadł na XVI wiek, kiedy pracowało tu ponad 300 pieców, w których wypalane były najpiękniejsze wyroby ceramiczne w całym Imperium Osmańskim – ceramika z Izniku. Ostatnie wielkie zamówienie – 21 043 płytek w 50 różnych wzorach – wykonane było w 1609 roku dla potrzeb ozdobienia Błękitnego Meczetu w Stambule.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Najsłynniejsze miejsca i budowle świata. Warszawa: Hachette Livre Polska sp. z o.o., 2005, s. 248. ISBN 83-7184-480-8.