Łuk Cezara w Toruniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Łuk Cezara
Obiekt zabytkowy nr rej. A/77 z 21 sierpnia 1929
Łuk Cezara – fasada wschodnia
Łuk Cezara – fasada wschodnia
Państwo  Polska
Miejscowość Toruń
Adres ul. Piekary 37
Typ budynku kamienica
Styl architektoniczny barok
Rozpoczęcie budowy I poł. XVIII w.
Ważniejsze przebudowy 1911
Położenie na mapie Torunia
Mapa lokalizacyjna Torunia
Łuk Cezara
Łuk Cezara
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Łuk Cezara
Łuk Cezara
Ziemia 53°00′35,37″N 18°36′07,12″E/53,009825 18,601978Na mapach: 53°00′35,37″N 18°36′07,12″E/53,009825 18,601978

Łuk Cezara – zwyczajowa nazwa kamienicy położonej w Toruniu przy ulicy Piekary 37.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Kamienica przy ulicy Piekary 37 powstała w I połowie XVIII wieku. Była ona położona nieopodal zachodniego muru Starego Miasta oraz nieistniejącej obecnie Bramy Starotoruńskiej.

Barokowa kamienica wyróżniała się na tle innych budynków na Starym Mieście bogatym zdobieniem. Stiukowe ornamenty roślinne zachowane na fasadzie kamienicy stanowią jeden z nielicznych przykładów charakterystycznego dla Torunia stulu zdobnictwa barokowego. Na szczycie budynku od ulicy Różanej znajduje się figura archanioła Michała z trąbką, natomiast po jego bokach znajdują się puchary oraz metalowe chorągiewki[1]. Od figury pochodzi jedna ze zwyczajowych nazw kamienicy – Kamienica pod Aniołem.

Łuk Cezara[edytuj | edytuj kod]

Charakterystyczne stiukowe zdobienia oraz figura Archanioła Michała

W 1911 roku niemiecki architekt Carl Cäsar otrzymał zgodę władz miejskich na przebicie kamienicy celem usprawnienia komunikacji Bydgoskiego Przedmieścia z centrum miasta. Tym samym powstało drugie, obok Bramy Starotoruńskiej połączenie z zachodnimi dzielnicami Torunia. Od nazwiska architekta przebicie, wraz z całą kamienicą, zostało nazwane Łukiem Cezara.

W 1936 roku zdecydowano się na przebicie dwóch sąsiednich kamienic, by poszerzyć przelot dla ruchu pieszego i kołowego. W przebiciu pod Kamienicą Pod Aniołem ułożono tory tramwajowe, które dalej biegły w kierunku wschodnim ulicami Różaną, Szeroką, Królowej Jadwigi i Świętej Katarzyny do placu Świętej Katarzyny. W kierunku zachodnim tory kierowały się przez obecny plac Rapackiego w kierunku Bydgoskiego Przedmieścia. O ile przejście pod Kamienicą Pod Aniołem było zarezerwowane dla tramwaju, to przebicia pod sąsiadującymi kamienicami zostały przeznaczone dla ruchu pieszego oraz kołowego.

23 października 1936 roku odbył się pierwszy próbny przejazd tramwaju. Okazało się jednak, że ruch tramwajowy negatywnie wpływa na zabytkową architekturę miasta (między innymi zauważono pęknięcia ścian ratusza staromiejskiego), w związku z czym w 1971 roku, wraz z otwarciem nowego połączenia tramwajowego wokół Starego i Nowego Miasta, zaprzestano ruchu tramwajowego. Pod Łukiem Cezara pozostał pamiątkowy fragment torów, podczas gdy pozostałą infrastrukturę tramwajową w Zespole Staromiejskim zdemontowano[2].

Fragment torów tramwajowych z tablicą pamiątkową

Przypisy