Ślinianka przyuszna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Twarzoczaszka - widok z boku. Ślinianka przyuszna oznaczona jako Parotid gland. Widoczna także ślinianka przyuszna dodatkowa (Accesory part) oraz przewód Stenona (Parotid duct).

Ślinianka przyuszna lub dawniej przyusznica, (łac. glandula parotidea)- to duży gruczoł ślinowy, występujący parzyście. Jest największą ze ślinianek. Jej masa waha się od 20-30 g. Położona jest na bocznej powierzchni twarzoczaszki.

Podział i topografia[edytuj | edytuj kod]

Ślinianka przyuszna w całości pokryta jest powięzią łącznotkankową, która tworzy jej torebkę. Od torebki do wnętrza gruczołu wnikają liczne beleczki łącznotkankowe, dzieląc go na zraziki. Powięź ta przedłuża się ku przodowi, pokrywając mięsień żwacz (powięź przyuszniczo-żwaczowa).

Zawartość ślinianki przyusznej[edytuj | edytuj kod]

W miąższu ślinianki przyusznej biegną ważne struktury anatomiczne. Do najważniejszych z nich należą:

A następnie, także wewnątrz przyusznicy, dzieli się na gałęzie końcowe:

Przewód Stenona[edytuj | edytuj kod]

Przewód Stenona lub przewód Stensena, czyli inaczej przewód wyprowadzający ślinianki przyusznej (łac. ductus parotideus). Posiada grubą ścianę. Jego długość waha się od 3 do 5 cm. Powstaje na przednim brzegu ślinianki, następnie biegnie poziomo ku przodowi 1 cm poniżej łuku jarzmowego na zewnętrznej powierzchni mięśnia żwacza. W tym miejscu z przewodem Stenona związana jest ślinianka przyuszna dodatkowa (łac. glandula parotis accesoria), która niekiedy występuje jako drobne skupisko zrazików gruczołowych niezwiązanych z zasadniczym miąższem przyusznicy. Potem zagina się do przyśrodka, przechodząc przez przedni brzeg ciała tłuszczowego policzka i przebija mięsień policzkowy. Uchodzi w przedsionku jamy ustnej na brodawce przyuszniczej (łac. papilla parotidea) na wysokości drugiego górnego zęba trzonowego.

Unaczynienie i unerwienie ślinianki przyusznej[edytuj | edytuj kod]

Tętnice:

Żyły drenujące krew z przyusznicy uchodzą do żyły zażuchwowej.

Nerwy:

Unerwienie przywspółczulne przyusznicy biegnie drogą: n. językowo-gardłowyn. bębenkowysplot bębenkowyn. skalisty mniejszyzwój uszny→gałąź łącząca z nerwem uszno-skroniowym→n. uszno-skroniowy→gałęzie łączące z n. twarzowym→n. twarzowy→zraziki ślinianki przyusznej.

  • splot współczulny tętnicy skroniowej powierzchownej prowadzi włókna współczulne do ślinianki

Naczynia chłonne drenują chłonkę do węzłów chłonnych szyjnych.

Piśmiennictwo[edytuj | edytuj kod]

A. Bochenek, M. Reicher Anatomia człowieka. tom II. PZWL, Warszawa 1989. ISBN 83-200-1556-1

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.