Św. Hieronim piszący

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Św. Hieronim piszący
Św. Hieronim piszący
Autor Michelangelo Merisi da Caravaggio
Rok wykonania 1605-1606
Technika wykonania olej na płótnie
Rozmiar 112 × 157 cm
Muzeum Galeria Borghese

Św. Hieronim piszącyobraz włoskiego malarza barokowego Caravaggia. Dzieło powstało w ostatnich latach pobytu artysty w Rzymie, obecnie znajduje się w zbiorach Galerii Borghese. Inna wersja obrazu eksponowana jest w oratorium konkatedry świętego Jana w Valletcie na Malcie obok Ścięcia św. Jana Chrzciciela.

Opis obrazu[edytuj | edytuj kod]

Płótno przedstawia Hieronima ze Strydonu, świętego, doktora Kościoła i apologetę chrześcijaństwa zajętego tłumaczeniem Pisma Świętego. Artysta umieścił siedzącą postać Hieronima po prawej stronie obrazu. Święty pochylony jest nad wielką księgą, jego wyciągnięta, prawa ręka dzierży pióro i błądzi w kierunku niewidocznego kałamarza. Nagie, starcze ciało owinięte jest purpurową tkaniną a twarz wyraża skupienie. Postać oddana jest realistycznie i zmysłowo, jedynie nikła aureola nad łysą głową informuje widza, że ma do czynienia ze świętym. Lewą stronę i centrum obrazu zajmuje prosty stół, na którym spoczywają w nieładzie trzy wielkie księgi z trupią czaszką na jednej z nich. Wyciągnięta ręka Hieronima zmierza ku czaszce, która stanowi jego atrybut[1]

Kompozycja została namalowana na ciemnym tle, całość oświetlona jest ostrym światłem, którego niewidoczne źródło znajduje się po lewej stronie. Spod ksiąg, ze stołu opada białe płótno, silnie odbijające światło - jest to celowy zabieg malarza mający na celu nadanie obrazowi głębi. Również narożniki bezładnie ułożonych ksiąg zdają się wystawać z powierzchni płótna. Światło eksponuje postać świętego, jego głowę i zamykającą kompozycję czaszkę, która lśni podobnie jak głowa Hieronima.

Interpretacje[edytuj | edytuj kod]

Św. Hieronim piszący, z konkatedry świętego Jana w Valletcie na Malcie

Caravaggio kilkakrotnie malował Hieronima, który w jego czasach – podczas polemik z protestantyzmem – pełnił szczególną rolę dla katolików. Autor Wulgaty był symbolem umiłowania prawdy, rzetelności tłumaczenia i prawowierności[2]. Malarz zaakcentował to, nadając szacie świętego kardynalski kolor purpury i umieszczając aureolę nad jego głową.

Prosta kompozycja obrazu niesie swym układem przesłanie wanitywne, ręka świętego łączy świat żywych ze światem zmarłych. Symbolizuje nieodłączny związek życia ze śmiercią i stanowi malarskie memento mori.

Przypisy

  1. Głównym atrybutem św. Hieronima jest postać lwa. Zmiany dokonywane przez kontrreformację również i w ikonografii odbiły się na sposobie przedstawiania scen - w przeciwieństwie do wcześniejszych epok unikano teraz fantastycznych symboli. Również zalecenia soboru trydenckiego regulowały sposób malowania scen religijnych, tj. bez zbędnych detali. Caravaggio poddał się temu trendowi i pominął symbol lwa. Por.: Patrick de Rynck, Jak czytać malarstwo, wyd. Universitas Kraków 2006 IBN 83-242-0565-9
  2. Onet.pl Jeszcze jeden święty Hieronim Caravaggia (pol.). [dostęp 20.01.2009].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]