Doktor Kościoła

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Tytuł doktora w Kościele katolickim określa tych świętych, którzy „wnieśli znaczący wkład w pogłębienie zrozumienia misterium Boga i wydatnie powiększyli bogactwo doświadczenia chrześcijańskiego”. O ile tytuł ojca Kościoła zarezerwowany jest dla osobistości z jego pierwszych wieków, to tytuł doktora może zostać nadany świętemu z każdej epoki.

Pierwszym, który przekazał listę powszechnie uznanych doktorów Kościoła, był w VIII w. św. Beda Czcigodny (w 899 roku sam ogłoszony doktorem Kościoła). Obejmuje ona następujących świętych (w nawiasie rok ustanowienia):

Dołączyli do nich czterej doktorzy Kościoła wschodniego:

W średniowieczu:

W XVI w. papież Pius V rozciągnął na cały Kościół wspólne rubryki liturgiczne, odnoszące się do celebrowania dni wspomnień świętych doktorów. W 1970 r. papież Paweł VI przyznał tytuł doktora Kościoła dwóm kobietom: św. Katarzynie ze Sieny i św. Teresie z Ávila (w 1970 r.), a Jan Paweł IIśw. Teresie z Lisieux (w 1997 r.).

W roku 2000 r. lista doktorów Kościoła liczyła trzydzieści trzy osoby.

Pozostali, wyżej niewymienieni doktorzy Kościoła to:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ks. Ryszard Groń, Doktor Kościoła [w:] Leksykon duchowości katolickiej, Lublin-Kraków 2002.