Świątynia Konfucjusza w Pekinie
| Świątynia Konfucjusza w Pekinie | |
 |
|
| Państwo |  Chiny |
| Miejscowość | Pekin |
| Wyznanie | konfucjanizm |
| Historia | |
| Data budowy | 1302 |
|
Położenie na mapie Chińskiej Republiki Ludowej
  Świątynia Konfucjusza w Pekinie
|
|
 |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Świątynia Konfucjusza w Pekinie (chin. upr.: 北京孔庙; chin. trad.: 北京孔廟; pinyin: Běijīng Kǒngmiào) – znajdująca się w Pekinie świątynia poświęcona Konfucjuszowi. Po świątyni w Qufu jest to druga pod względem wielkości świątynia konfucjańska[1]. Usytuowana jest niedaleko buddyjskiej świątyni Yonghegong i połączona ze znajdującą się w jej bezpośrednim sąsiedztwie Akademią Cesarską[2].
Obejmującą powierzchnię 22,000 m² świątynię wzniesiono w 1302 roku[2]. Składa się z czterech dziedzińców[3]. Jej teren porastają cyprysy i jałowce[2]. Najstarszy cyprys, nazywany Chujian Bai, liczy sobie ponad 700 lat[1].
Głównym budynkiem jest pawilon Dacheng, w którym sprawowane są obrzędy ku czci Konfucjusza[1]. Na terenie świątyni znajduje się 198 kamiennych tablic, na których przez czasy panowania dynastii Yuan, Ming i Qing zapisywano nazwiska osób, które zdały egzaminy urzędnicze w położonej tuż za murem Akademii[3]. Ogółem wyryto 51,624 nazwisk[2]. Kamienne stele z inskrypcjami umieszczono także w 14 świątynnych pawilonach i są one obecnie źródłem cennych informacji o historii cesarskich Chin[1].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Temple of Confucius in Beijing (ang.). travelchinaguide.com. [dostęp 18 lutego 2010].
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 Confucius Temple (ang.). kinabaloo.com. [dostęp 18 lutego 2010].
- ↑ 3,0 3,1 Wiesław Olszewski: Chiny. Zarys kultury. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM, 2003, s. 303. ISBN 83-232-1272-4.
