| 2,4-Diizocyjanianotoluen |
|
|
| Nazewnictwo |
| Nomenklatura systematyczna (IUPAC) |
|
2,4-diizocyjaniano-1-metylo-benzen
|
|
| Inne nazwy i oznaczenia |
TDI
diizocyjanian tolueno-2,4-diylu
2,4-dwuizocyjanian toluilenu
toluilenodiizocyjanian |
|
| Ogólne informacje |
| Wzór sumaryczny |
C9H6N2O2 |
| Inne wzory |
CH3C6H3(NCO)2 |
| Masa molowa |
174,16 g/mol |
| Wygląd |
bezbarwny do jasnożółtego |
| SMILES |
|
c1(C)c(N=C=O)cc(N=C=O)cc1
|
|
| Identyfikacja |
| Numer CAS |
584-84-9 |
| PubChem |
11443[4] |
|
|
| Niebezpieczeństwa |
| MSDS |
|
Globalnie Zharmonizowany System
Klasyfikacji i Oznakowania Chemikaliów |
| Zagrożenia wg Rozporządzenia CLP, zał. VI[3] |
|
|
|
| Zwroty H |
H315, H317, H319, H330, H334, H335, H351, H412 |
| Zwroty EUH |
brak zwrotów EUH |
| Zwroty P |
P260, P273, P280, P284, P305+P351+P338, P310[1] |
| Europejska klasyfikacja substancji |
| Zagrożenia wg Rozporządzenia CLP, zał. VI[3] |
 |
Silnie
toksyczny
(T+) |
|
|
| Zwroty R |
R26, R36/37/38, R40, R42/43, R52/53 |
| Zwroty S |
S1/2, S23, S36/37, S45, S61 |
| NFPA 704[2] |
|
|
|
| Temperatura zapłonu |
132 °C (zamknięty tygiel)[1] |
| Numer RTECS |
CZ6300000 |
| Dawka śmiertelna |
LD50 5800 mg/kg (szczur, doustnie)[1] |
|
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) |
2,4-Diizocyjanianotoluen (2,4-TDI, diizocyjanian tolueno-2,4-diylu, 2,4-dwuizocyjanian toluilenu), organiczny związek chemiczny z grupy aromatycznych izocyjanianów o wzorze: CH3C6H3(NCO)2.
Stosowany jest albo w formie czystej (2,4-TDI), albo w mieszaninie z izomerem 2,6 (2,6-TDI) w stosunku 65:35. Pod wpływem silnych alkaliów lub po ogrzaniu powyżej temperatury 45 °C TDI polimeryzuje. W wodzie nie rozpuszcza się lecz gwałtownie reaguje z wydzieleniem dwutlenku węgla CO2. Reaguje również ze związkami zawierającymi aktywne atomy wodoru, takimi jak alkohole, fenole, kwasy, aminy. Reakcje TDI ze związkami zawierającymi dwie lub więcej grup funkcyjnych prowadzą do wytworzenia wielkocząsteczkowych produktów. Praktyczne znaczenia mają reakcje z alkoholami wielowodorotlenowymi (lub związkami zawierającymi co najmniej dwie grupy -OH, zwanymi potocznie poliolami), prowadzące do uzyskania szerokiej gamy poliuretanów. Szybkość takich reakcji w praktyce zwiększa się poprzez stosowanie katalizatorów (np. amin trzeciorzędowych, związków organometalicznych). TDI wykorzystuje się do syntezy tworzyw poliuretanowych, m.in. pianek poliureatanowych. TDI jest związkiem toksycznym; ze względu na stosunkowo wysoką prężność par działa poprzez drogi oddechowe powodując poważne uszkodzenia organizmu. Między innymi ze względu na tę ostatnią właściwość często stosuje się inne, mniej lotne (a zatem mniej toksyczne), wieloizocyjaniany np. MDI – 4,4' diizocyjanianodifenylometan (lub jego odmianę PMDI).
Izomery diizocyjanianotoluenu
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 2,4-Diizocyjanianotoluen (pol.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Polski. [dostęp 2011-06-24].
- ↑ 2,4-Diizocyjanianotoluen (ang.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Stanów Zjednoczonych. [dostęp 2011-06-24].
- ↑ 3,0 3,1 Informacje o klasyfikacji i oznakowaniu substancji wg Rozporządzenia 1272/2008, zał. VI: 2,4-Diizocyjanianotoluen (pol.) w bazie European chemical Substances Information System. Instytut Ochrony Zdrowia i Konsumenta. [dostęp 2011-06-24].
- ↑ 2,4-Diizocyjanianotoluen – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
