Adolf Wallenberg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Adolf Wallenberg (ur. 10 listopada 1862 w Starogardzie Gdańskim, zm. 10 kwietnia 1949 w Chicago) – niemiecki lekarz neurolog i neuroanatom.

Studiował na Uniwersytecie w Heidelbergu i w Lipsku; tytuł doktora medycyny otrzymał w 1886. Od 1886 do 1888 był asystentem w Szpitalu Miejskim w Gdańsku. Od 1907 do 1928 był ordynatorem oddziału internistycznego w tym szpitalu, w 1910 roku został profesorem tytularnym[1].

Z jego nazwiskiem wiąże się eponim zespołu Wallenberga, będącego jednym z najważniejszych tzw. zespołów naprzemiennych.

Żonaty z Helene Levitus. Ich córką była Marianne Wallenberg-Chermak (1906-), również lekarka.

Przypisy

  1. Peiffer J. Die Vertreibung deutscher Neuropathologen 1933–1939. „Nervenarzt”. 69 (2), s. 99-109, 1998. doi:10.1007/s001150050245. PMID 9551453.