Hydroterapia

Wanna Hubbarda z drewnianym wyciągiem dla pacjentów

Hydroterapia, dział fizjoterapii, inaczej wodolecznictwo, akwaterapia (łac. aqua = woda) – metoda leczenia bodźcowego polegająca na zewnętrznym stosowaniu wody o różnych postaciach: ciekłej, stałej lub gazowej. Podstawę leczniczego działania stanowi odpowiednia temperatura lub ciśnienie wody użytej odpowiednio do danej terapii.

Rys historyczny

Hydroterapia była znana w starożytnych Chinach i Japonii, a w Europie miała szerokie zastosowanie w rzymskich łaźniach. Zapomniana w średniowieczu, została na nowo odkryta w XVIII i XIX wieku. Stosowali ją J.S.Hahn (1696–1773), Vincent Priessnitz, Oertel (1764–1850) czy J.H.Rausse (1805–1848). Na ich doświadczeniach bazował ksiądz Sebastian Kneipp, który rozwinął i usystematyzował zabiegi hydroterapeutyczne wykorzystywane w owym czasie przez lekarzy.

Zastosowanie

Akwaterapia wpływa korzystnie na układ krążenia, układ nerwowy oraz wiele innych narządów organizmu.

Podział

Zabiegi lecznicze możemy podzielić na:

1. Zabiegi z wykorzystaniem ciśnienia hydrostatycznego wody:

• kąpiele całkowite
• kąpiele częściowe
• kąpiele kinezyterapeutyczne
• kąpiele perełkowe
• kąpiele tlenowe
• kąpiele aromatyczne
• masaż podwodny

2. Zabiegi z wykorzystaniem ciśnienia strumienia wody:

• polewanie
• natryski stałe
• natryski ruchome

3. Zabiegi za pośrednictwem tkanin:

• zmywanie
• nacieranie
• zawijanie
• okłady
• kompresy

Zobacz też

• Sebastian Kneipp
• Vincent Priessnitz
• cyrulik

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.