Hydroterapia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wanna Hubbarda z drewnianym wyciągiem dla pacjentów

Hydroterapia, dział fizjoterapii, inaczej wodolecznictwo, akwaterapia (łac. aqua = woda) – metoda leczenia bodźcowego polegająca na zewnętrznym stosowaniu wody o różnych postaciach: ciekłej, stałej lub gazowej. Podstawę leczniczego działania stanowi odpowiednia temperatura lub ciśnienie wody użytej odpowiednio do danej terapii.

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Hydroterapia była znana w starożytnych Chinach i Japonii, a w Europie miała szerokie zastosowanie w rzymskich łaźniach. Zapomniana w średniowieczu, została na nowo odkryta w XVIII i XIX wieku. Stosowali ją J.S. Hahn (1696–1773), Vincenz Priessnitz, Oertel (1764–1850) czy J.H. Rausse (1805–1848). Na ich doświadczeniach bazował ksiądz Sebastian Kneipp, który rozwinął i usystematyzował zabiegi hydroterapeutyczne wykorzystywane w owym czasie przez lekarzy.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Akwaterapia wpływa korzystnie na układ krążenia, układ nerwowy oraz wiele innych narządów organizmu.

Podział[edytuj | edytuj kod]

Zabiegi lecznicze możemy podzielić na:

1. Zabiegi z wykorzystaniem ciśnienia hydrostatycznego wody:

  • kąpiele całkowite
  • kąpiele częściowe
  • kąpiele kinezyterapeutyczne
  • kąpiele perełkowe
  • kąpiele tlenowe
  • kąpiele aromatyczne
  • masaż podwodny

2. Zabiegi z wykorzystaniem ciśnienia strumienia wody:

  • polewanie
  • natryski stałe
  • natryski ruchome

3. Zabiegi za pośrednictwem tkanin:

  • zmywanie
  • nacieranie
  • zawijanie
  • okłady
  • kompresy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.