An-Nas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
An-Nas
Znaczenie nazwy Ludzie
Numer 114
Liczba aja 6
Miejsce objawienia Mekka

An-Nas (سورة الناس) – zaliczana jest zwykle do wczesnych sur mekkańskich (ze względu na tematykę oraz formę literacką), choć tradycjoniści nie są co do tego zgodni, i w niektórych hadisach wiarygodnych zalicza się ją do sur medyneńskich. Liczy 6 wersetów (ajatów), 80 liter (arab. ‘huruf’). W języku polskim jej tytuł oznacza: „Ludzie” (również „Ludzkość”, czy raczej „Rodzaj ludzki”). Jest to 114, ostatnia sura Koranu.

Egzegeza[edytuj | edytuj kod]

Al-Mu’awwizatajn[edytuj | edytuj kod]

Niekiedy łączy się ją razem z poprzednią, 113 surą i określa obydwie jako „wzywające o schronienie” (arab. ‘mu’awwizatajn’ (arab.المعوذتين), od pierwszego wersetu sury 113, o treści: „Mów: szukam schronienia u Pana jutrzenki” (arab. قل اعوذ برب الفلق) (trans. ‘kul: a’uzu bi-rabb-i al-falak’), oraz paralelnego do pierwszego wersetu sury 114: „Mów: szukam schronienia u Pana ludzi” (arab. قل اعوذ برب الناس) ‘kul: auzu bi-rabb-i an-nas’. Imam Bajhaki w “Dala'il an-nubuwwat” stwierdził, że nazwa „mu’awwizatajn” pochodzi stąd, iż obie te sury objawione zostały jednocześnie.

Arbitraż al-Mawdudiego[edytuj | edytuj kod]

Zwolennicy medyneńskiego pochodzenia tej sury (m.in. Ibn Sad, Sufjan Ibn Ujajna) twierdzą, że została ona objawiona wtedy, kiedy Żydzi medyneńscy usiłowali zaszkodzić prorokowi Mahometowi przy pomocy magii, w następstwie czego twórca islamu obłożnie zachorował. Miało to miejsce w roku 7 hidżry. Sajjid Abu al-Ala al-Mawdudi w swoim „Tafhim al-Kuran” próbując pogodzić kłopotliwy brak zgody zwolenników medyneńskiego i mekkańskiego pochodzenia 114 sury Koranu (po obu stronach opowiadały się wybitne autorytety w zakresie egzegezy) stwierdza, że niekiedy sura czy werset tej samej treści były objawiane przez Boga kilkakrotnie.

Potwierdzenie w hadisach[edytuj | edytuj kod]

W swoim zbiorze hadisów „As-Sahih al-Dżami” Muslim Ibn al-Hadżdżadż zapisał przekaz za Ukbą Ibn Amirem, iż prorok Mahomet powiedział: „Czyż nie widzisz, że dziś w nocy zostały mi objawione wersety (ajaty), jakich przedtem nie widziano?” One mówią: „Mów: szukam schronienia u Pana jutrzenki [...]” oraz „Mów: Szukam schronienia u Pana ludzi [...]”. Ten sam hadis wymieniają w swoich zbiorach: Ahmad Ibn Hanbal, At-Tirmizi i An-Nasa’i.

Tekst[edytuj | edytuj kod]

Tekst arabski[edytuj | edytuj kod]


قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ ١
مَلِكِ النَّاسِ ٢
إِلَهِ النَّاسِ ٣
مِن شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ ٤
الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ ٥
مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ ٦

Przekład polski[edytuj | edytuj kod]

  • Mów: szukam schronienia u Pana ludzi,
  • Króla ludzi,
  • Boga ludzi,
  • Przed złem kusiciela, wycofującego się skrycie,
  • Który podszeptuje pokusę w serca ludzi
  • – spośród dżinów i ludzi.

Walory literackie[edytuj | edytuj kod]

Warto zwrócić uwagę na epiforę „an-nas”, która rytmizuje surę, oraz na onomatopeje (np. allazi juwaswisu...), które imitują szept, gdyż właśnie o szepcie (złego) jest mowa w tej surze. W przekładzie polskim te walory literackie giną.

Dżinny i ludzie[edytuj | edytuj kod]

Ponadto zestawiono tu razem ludzi i dżinny: ludzie zostali stworzeni przez Boga z ziemi, a dżinny według wierzeń muzułmańskich – z ognia; i ludzie, i dżinny zasługują uczynkami w życiu doczesnym na wieczne zbawienie lub narażają się na potępienie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Koran, (tłum.) J. Bielawski, PIW Warszawa, 1986


Poprzednia sura:
Al-Falak
Koran Następna sura:
-
Sura An-Nas

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114

Sury i ajaty niekoraniczne
Sura al-Khalaʿ     Sura al-Hafd     Sura al-Wilayah     Sura al-Nourain