Attalos III

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Attalos III
król Pergamonu
Okres panowania od 139 p.n.e.
do 133 p.n.e.
Dane biograficzne
Dynastia Attalidzi
Urodziny 170 lub 171 p.n.e.
Śmierć 133 p.n.e.
Ojciec Eumenes II
Matka Stratonika z Kapadocji
Żona Berenika (?)

Attalos III Filometor Euergetes (ur. 170 lub 171 p.n.e., zm. 133 p.n.e.) – król (basileus) Pergamonu w latach 139133 p.n.e., ostatni władca z dynastii Attalidów, syn Eumenesa II.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Był synem Eumenesa II i Stratonike, choć niektóre źródła [1] podają, że był synem z nieprawego łoża, adoptowanym tylko przez bezdzietną Stratonike. Po śmierci Eumenesa II został adoptowany przez swojego stryja Attalosa II, który objął tron i poślubił jego (przybraną?) matkę. Żona Attalosa miała na imię prawdopodobnie Berenika i była matką jedynego dziecka Attalosa, córki. Jego przyrodnim bratem był Aristonikos.

Rządy[edytuj | edytuj kod]

Attalos objął rządy po śmierci stryja. Nowy władca był niezrównoważony psychicznie, okazał się też człowiekiem próżnym i okrutnym. Skazał na śmierć wielu wybitnych ludzi i skonfiskował ich majątki, a potem pędził życie w odosobnieniu. Żyjąc jak samotnik, w cichym i opustoszałym pałacu, poświęcił się pracy naukowej. Uprawiał zioła lecznicze i trujące oraz sporządzał z nich wyciągi (ponoć badał ich skuteczność na skazanych na śmierć przestępcach). Interesował się również życiem zwierząt, w tym owadów. Czas wolny od badań naukowych spędzał modelując w wosku i odlewając lub wykuwając brązowe rzeźby. Właśnie w trakcie sporządzania pomnika matki doznał silnego porażenia słonecznego i zmarł po siedmiu dniach choroby.

Testament[edytuj | edytuj kod]

Pozostawił zaskakujący testament, na mocy którego przekazywał cały swój majątek i królestwo Rzymowi, a zależne miasta greckie z Pergamonem na czele obdarzył wolnością. Do dziś brak odpowiedzi na pytanie, co skłoniło króla do tak niezwykłej decyzji. Wskazuje się na trzy ewentualne motywy:

  1. niechęć do Aristonikosa, drugiego syna Eumenesa II, z nieprawego łoża; Attalos III nie miał męskiego potomka, więc naturalnym pretendentem do władzy był właśnie Arirtonikos;
  2. lęk przed wybuchem rewolty społecznej w królestwie (tylko Rzymianie byliby w stanie zabezpieczyć kraj przed narastającym buntem niewolników i biedoty);
  3. świadomość faktycznej zależności od Rzymu i pragnienie uchronienia poddanych od nieuniknionej wojny z ekspansywnym protektorem.


Poprzednik
Attalos II Filadelfos
2005-12-28 Berlin Pergamon museum (01).jpg Władca
Pergamonu

138 p.n.e. – 133 p.n.e.
2005-12-28 Berlin Pergamon museum (01).jpg Następca
-

Przypisy

  1. patrz: Praca zbiorowa pod redakcją Aleksandra Krawczuka – "Wielka Historia Świata Tom 3 Świat okresu cywilizacji klasycznych", Oficyna Wydawnicza FOGRA, Warszawa 2005

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]